Regie over Eigen leven

En het recht op een eerlijk proces

Epistemologie

Epistemologie, ook wel kennisleer of kennistheorie, volgens de algemene definitie onderzoekt epistemologie de aard en voorwaarden voor kennis. Deze definitie stuit mij meteen op een vooroordeel. Hier treedt namelijk een dualiteit op waarin het denken tegenover het object geplaatst wordt. Echter, denken opgevat als een informatieverwerkingsorgaan is onderdeel van het object kennis, in de eerste plaats moeten we niet het ding of object buiten onszelf onderzoeken maar het informatieverwerkingsorgaan zelf. Het functioneren van het informatieverwerkingsorgaan als geheel, waarin de tekens van de taal een logisch consistente taaldiscours vormt, rechtvaardigt de kennis. De dingen buiten ons geven alleen maar informatie, maar vertellen ons niet wat kennis is. Kennis wordt gevormd in het informatieverwerkingsorgaan zelf. Deze dualiteit heeft immense gevolgen gehad voor het denken, doen en laten van de filosofie van wetenschap van de afgelopen 2500 jaar. Zo heb ik bijvoorbeeld zelf te maken gehad met gemankeerde psychologen, psychiaters en andere deskundigen met de grootheidswaan van representatie van autoriteit, deskundigheid en waarheid die niet in staat zijn in het proces met de buitenwereld, in dit geval een patiënt, het eigen informatieverwerkingsorgaan te onderzoeken. Er is geen sprake dat een dergelijke instelling macht over de tekens kan uitoefenen, wat rest is de tekens gebruiken om macht uit te oefenen op de patiënt. Luisteren heeft in de eerste plaats niets met het horen van de geluiden uit de omgeving, maar hoe deze geluiden in het informatieverwerkingsorgaan een plek krijgen. Sceptici zijn over het algemeen geen mensen die sceptisch zijn over wat er buiten plaatsvindt, maar mensen die sceptisch staan tegenover het informatieverwerkingsorgaan zelf. Gezond scepticisme is een voortdurend reflecteren op het informatieverwerkingsorgaan zelf. Geen scepsis hebben betekent in beginsel dat je een informatieverwerkingsorgaan hebt dat zich niet kan ontwikkelen, ontplooien of evolueren. De eerste paar zaken van een goed informatieverwerkingsorgaan komen meteen al aan de orde, een goed reflecterend vermogen op het eigen informatieverwerkingsorgaan, een gezonde scepsis over het eigen informatieorgaan, en een informatieverwerkingsorgaan dat zich ontwikkelt, het evolueert.

Vooroordelen van het denken

Het is mijn persoonlijke mening dat een goed informatieverwerkingsorgaan om het instinct van de vrouw vraagt. Ongelukkigerwijze zijn we uit een diersoort geëvolueerd waarin de man dominant was. De taal die we spreken is de taal van het mannelijk instinct. De taal die we spreken is van een wezen dat zijn nageslacht veilig stelt via het monopoliseren van het vrouwelijke instinct, de scheppende natuur. Daarmee heeft het zich losgemaakt van de natuur door middel van de constitutie van de geest, in vrijwel alle religies representeert de geest de man. De constitutie van de geest, een niet bestaande entiteit, een leugen, een list, bedrog, een dergelijke agressie zien we overal in de levende natuur terug. Het mannelijke instinct heeft een lage moraal, dat niet anders kan dan zichzelf buiten de natuurlijke orde te plaatsen om vanuit deze niet bestaande plek de natuur onder controle te krijgen en te beheersen. De Dyonisische roes is het vrouwelijke instinct. Het vrouwelijke dat schepper is van het leven, het scheppen van nieuw leven in zichzelf ervaart, de tekens van de wereld en taal in zichzelf geboren ziet worden. Door de mannelijke instincten is het dualisme ontstaan, een taal die heden ten dage door en door dualistisch is. Een dualistische taal is een paternalistische taal, willen we een taal van de scheppende natuur spreken, moet de taal zelf eerst een monistische taal worden. Onderstaande vooroordelen zijn vooroordelen die een weg moeten banen van een dualistische naar een monistische wijze van spreken. Door deze vooroordelen goed te overdenken en in het informatieverwerkingsorgaan te integreren zouden mijn inziens stappen gezet kunnen worden om een monistische spreekwijze te laten evolueren. Een evolutie dat velen generaties nodig zal hebben. Daarvoor zal men eerst het teken in zichzelf moeten scheppen, macht willen uitoefen over het teken in plaats van het teken te gebruiken voor uitoefening van macht. Zo dient men de vooroordelen te lezen.

Vooroordeel van niets

Willen we een goed uitgangspunt hebben voor een goede verstandhouding met taal en wereld, dienen we eerst een goede verstandshouding te hebben met de bron van taal en wereld. Zoals ook de wereld uit het niets komt, komt ook de taal uit het niets. Een goede verstandhouding met niets wil echter nog niets zeggen dat we iets aan niets kunnen ontlenen, dat we er betekenis aan kunnen geven. Het teken refereert nergens naar, we kunnen er geen ervaring mee hebben, we kunnen er dus ook geen kennis over vernemen, met het uitspreken van het woord niets gaan we over de grens van het kenvermogen. Bij de bron van de taal aangekomen, kijken we naar het mystieke van het leven, waarin het leven een groot mysterie is en waarover niets te zeggen valt. Waarover men niet spreken kan, kan men beter zwijgen (betere vertaling van Ludwig Wittgenstein). Mijn kritiek op Ludwig Wittgenstein komt hierop neer dat alles wat gezegd wordt, ook gezegd kan worden, wij scheppen onze empirische wereld, er valt niets te zwijgen, alleen over niets zelf. Het is onmogelijk over iets te spreken dat niet bestaat, dat zou namelijk een tegenstelling tussen denken en natuur betekenen, een tegenstelling die we nu juist moeten zien op te heffen. Alle gedachte-inhoud is equivalent aan de empirische wereld. Wittgenstein had het probleem om moeten keren, als mensen over goden spreken, dan is dát wat er gebeurd, dát het gebeurd, maar als deze over goden sprekende mensen denken over de grens van het kenvermogen uitspraken kunnen, dus over niets kunnen spreken, is dát wat er gebeurd als empirisch gegeven. Dát wat er gebeurd zijn ook onze gedachte-inhouden die equivalent is aan de wereld.

Translate »

contact formulier