Regie over Eigen leven

En het recht op een eerlijk proces

Oud en nieuw

Toen ik voor het eerst in mijn leven een drie weken in een psychiatrische kliniek terecht kwam, dat was in 2000 op de Paaz afdeling van Spittaal Ziekenhuis te Zutphen, had ik mijzelf de kans gegeven om met een schone lei te beginnen. Ik stopte met mijn slechte gewoontes, ging gezond eten en probeerde naar een stabiele, gezonde situatie te groeien. Het was het moment dat ik de relatie met mijn ex-partner beëindigde. bijna een jaar later, bij dat laatste gesprek met de psycholoog de heer Wullink, waarin deze meneer uitspraken ging doen die crimineel genoemd kan worden, probeerde hij de behandeling te rechtvaardigen. Ja maar Richard, Annelieke Bennink zegt dat zij de relatie heeft uitgemaakt. Als ik mijn excuses zou aanbieden zou alles goed komen. Dat was niet de reden waarom ik naar hulp heb gezocht bij de psychiatrie. Ik kan mij nog goed herinneren dat tijdens de conflicten met betrekking tot de verkoop van het huis haar via de mail naar verschillende mensen toe haar een gefrustreerde frigide uilskuiken heb genoemd. Niet ten onrechte werd ik terecht gewezen door mijn toenmalige duikleraar. Ratio en gevoel zijn hier bij ij in conflict, een dergelijke betiteling heeft ze niet verdiend, maar wat ik zei beantwoordde wel aan mijn gevoel. Negentien jaar later is er weinig veranderd aan dat gevoel. Ze wil(de) of kon mij blijkbaar niet loslaten. Wie heeft er dan een probleem? Nooit heeft ze enig initiatief getoond, nooit enige verantwoording genomen, geen brief, geen contact opgenomen de relatie goed af te sluiten. Alleen er maar op vertrouwd dat behandelaars, justitie, reclassering de zaken zullen rechtbreien. Mij volkomen in de rotzooi achter gelaten waarin ik sinds die periode niet meer met rust gelaten wordt in mijn persoonlijke levenssfeer, mijn rechten worden onthouden, van overheidswege mij het even zo onmogelijk heeft gemaakt dat ik mijn heil in het buitenland moest gaan zoeken. Wat zegt mijn ratio vervolgens? Mijn ex-partner is een gefrustreerde frigide uilskuiken! Ik kan dat haar niet geheel kwalijk nemen, de representanten van autoriteit, deskundigheid en waarheid weten heel goed hoe men de uitsluitingsregels moeten toepassen. Het laatste gesprek dat ik had met de bedrijfsarts Stephan van Houtem in 2018 maakte dat zo pijnlijk duidelijk. Elke vorm van discussie, dialoog, open communicatie wordt de patiënt onmogelijk gemaakt. Een vriend, Jan was bij het gesprek aanwezig. Ook hij was achteraf stomverbaasd over het verloop van dit gesprek. Wat deze dame Annelieke Bennink mij nooit kan verwijten is dat ik haar al die tijd niet met rust heb gelaten. Ik denk toch dat velen in mijn situatie toch naders gereageerd zouden hebben.Je moet ons loslaten, niet door ons niet meer te zien, maar zo af en toe contact. Die uitspraak in een algemene kerkdienst in de gevangenis in Doetinchem, waarvan ik Feem dominee en humanist in één erop aangesproken had dat ze die uitspraak van Alie van Ede had en dat vervolgens niet kon ontkennen. Wat moet je met dit soort relaties? Ik persoonlijk vind het niet zo raar dat er een keer een moment komt dat je op je medemens bent uitgekeken, dat er een keer een moment komt dat je denkt rot op, er is een wereld van mensen waarmee je wel fatsoenlijke relaties kunt aangaan. ‘Ik moet de regie uit handen geven’? Vervolgens dit soort sociale relaties stand te laten houden en te bekrachtigen? Marrielle Papenburg  werkneemster van VBI Huissen was stomverbaasd dat ik precies wist te herinneren wanneer en waar de problemen op de werkvloer begon. Hoe kun je dit soort dingen vergeten? Ik weet ook niet meer op welke moment ik 12 september  2012 op de plee heb gezeten, maar idiotie  vergeet je niet zo snel. Ik zou meteen de regie uit handen gegeven hebben als iemand mij kan vertellen wat ik aan voordeel zou hebben aan psychiatrisch behandeling met betrekking tot de sociale relaties. Dan heb ik het over mijn situatie, ik mag hopen dat psychiatrische interventie niet altijd ten nadele van de patiënt is, maar in dit geval overheidsinmenging in mijn persoonlijke levenssfeer zeer schadelijk is voor de sociale relaties. Ik had een grote behoefte aan oud en nieuw, een grote behoefte om schoon schip te maken, dat gold ook voor het sociaal netwerk.

Oud en nieuw, wat blijft en wat verdwijnt

Ik geloof niet dat ik ooit iemand ben geweest dat aan de norm wil voldoen, juist daarom is het zo belangrijk in de normeringsindustrie psychiatrie zorgvuldig te zijn bij het vinden van de juiste hulpverlener. Als in een laatste gesprek met de psycholoog je verteld wordt; ‘onderneem niets want je kunt de situatie niet overzien. Je kunt toch niet niets bewijzen met die paar dingen die je op papier hebt staan’, dan kun je met zekerheid zeggen dat je niet bij de juiste behandelaar bent ingestapt. Inmiddels heb ik een heel dossier! Zolang van overheidswege in staat is je te isoleren, te marginaliseren, je uit te sluiten buiten de gemeenschap en communicatie, dan is het ook mogelijk om iemand buiten het procesrecht te houden. Oud en nieuw, dit was inderdaad nieuw voor mij, dertig jaar lang denk je dat je in een rechtstaat leeft. De oorsprong van totalitarisme ligt niet in een ideologie zoals veel mensen denken. Ideologieën zijn het product van de instincten en de (war)taal die eruit voortvloeit. Als je ergens de oorsprong van het totalitaire denken wilt vinden, zullen we eerst moeten kijken naar de paternalistische instincten wat ons eigen is. Het mannelijke dat genoodzaakt is het vrouwelijke te monopoliseren om het eigen nageslacht veilig te stellen. Niet ten onrechte had Nietzsche niet veel op met democratie, want is het niet de democratie dat eerst de mondjes van het kuddedier voedt? De individualist heeft het vervolgens het nakijken. Dat laatste was de reden dat ik contact heb gezocht met de psychiatrie, hoe kon ik in mijn doen en laten zo buiten mijzelf staan? Waarom deed ik al die dingen die mij zo oneigen voorkomen, waarom had ik een wereld om mij heen georganiseerd waar ik alleen maar ongelukkig in kon zijn? Oud en nieuw, wat blijft en wat verdwijnt? Mijn leven lang mijzelf verloochenen, dat is wel iets wat moest verdwijnen.

Translate »

contact formulier