Regie over Eigen leven

En het recht op een eerlijk proces


Nederland is geen rechtstaat. wetten en (grond)rechten en praktijk zijn twee verschillende dingen. Een uitvoerende macht dat voortdurend oplossingen zoekt om zelf niet aan de wet te houden kan geen rechtstaat genoemd worden.

Nederland is geen rechtstaat

Ik moet heel gedoseerd te werk gaan als het er omgaat mijn verleden in te duiken. Er is teveel gebeurd, de littekens zijn bepaald niet genezen. In 2001 is mij dat een aantal keren gezegd, er is teveel gebeurd. De betekenis werd echter volledig omgekeerd. Er is teveel gebeurd, werd niet geïnterpreteerd als er is je veel schade berokkent, nee, er is teveel gebeurd waardoor je wilsonbekwaam bent waardoor je onze hulp moet accepteren. Wij laten het gebeuren, wij gebruiken het ad baculum argument, wij zorgen ervoor dat er teveel gebeurd is, vervolgens moet je aan onze wil onderwerpen. Een relaas van bijna twintig jaar, twintig jaar hetzelfde verhaal. Het verhaal van het omgekeerde effect. Hoe meer ik om onafhankelijke hulpverlening vroeg of opeiste, hoe meer ik gevangen kwam te zitten in de belangen van anderen. Kijk bijvoorbeeld naar wat hier is toegepast: Isolatiecel en dwangmedicatie, het lijkt mij redelijk evident dat een dergelijk voorval gerechtvaardigd moet worden, in de doofpot moet verdwijnen. Het instituut reclassering dat ik heb aangevallen, krijgt van de rechterlijke macht toestemming om mij tussen de vier muren van de gevangenis te behandelen. Als de nood hoog is krijg je inderdaad dit soort overheid terreuracties. Nederland is geen rechtstaat. Hoe kan dit gebeuren? Filosofen als Bruno Latour, maar ook Michel Foucault hebben daar hele goede verklaringen voor. Of een land de toets van een rechtsstaat doorstaat, wordt bepaald aan de periferie van de samenleving, of in het onderscheid tussen rede en waanzin. Gevangenisdirecteur Cees Niessen citeert in het algemeen dagblad Winston Churchill, premier van de Britten tijdens de Tweede Wereldoorlog: ,,De beschaving van een land of volk merk je aan hoe ze hun gevangenen behandelen.” Over een gevangenis directeur heb ik straks ook nog het één en ander te vertellen. Het wordt bepaald door hoe in de rechtsorde allianties gevormd worden waarin de rede, de rechtsorde uitsluitingsmechanismen in gang zet om dat waanzin uit te sluiten. Buiten de communicatie te houden, te isoleren en te voorkomen dat de patiënt toegang krijgt tot het procesrecht waarin het recht op tegenspraak, zie Vertrouwenspersoon , is vastgelegd. Mijn laatste communicatie met het advocatenkantoor van onder andere Britta Böhler twee weken geleden, zie site prakkendoliveira toont aan dat het advocatenkantoor allianties heeft met andere personen dan de persoon die ze hadden moeten verdedigen, namelijk de patiënt. De patiënt dat het recht heeft op een eerlijk proces, een situatie dat geheel voldoet aan de wetenschapfilosofie van Bruno Latour. Britta Böhler is sinds 2019 hoogleraar advocatuur en ethiek aan de universiteit van Maastricht. Zie Britta Böhler benoemd tot hoogleraar advocatuur en ethiek . Daar sta je dan als representatie van de waanzin, de psychiatrisch patiënt, tegenover de rede, de representatie van autoriteit, deskundigheid en waarheid. Op het moment van dit schrijven is de hoogleraar en advocate volledig op de hoogte van mijn vlucht naar Frankrijk, dat ik in mijn grondrechten ben geschaad en nooit een eerlijk proces heb gekregen. Op dit moment is zij volledig op de hoogte van mijn situatie! Nederland is geen rechtstaat.

Nederland is geen rechtstaat, het omgekeerd effect

Psychologie is geen exacte wetenschap, binnen de individuele situatie spelen overtuigingen een belangrijke rol. Die overtuigingen kunnen goed bedoeld zijn, zoals ook de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen, maar op het moment dat de collectieve overtuigingen niet juist zijn, door collectief handelen de rechten van de patiënt van de patiënt niet geëffectueerd zijn, dan keert het collectief belang zich tegen de patiënt. Het is zonneklaar dat ik belang heb bij een eerlijk proces en mevrouw Britta Böhler niet en daarmee belangenpersoon in deze zaak is geworden. Het is zonneklaar dat ik al het bewijs voor mijn kant van het verhaal op papier heb staan, maar dat in mijn geval de uitspraak ‘papier is geduldig’ bij mij niet werkzaam is. Iedere jurist weet dat als het papier niet opgepakt wordt, er dus geen zaak aanhangig gemaakt wordt, de patiënt met lege handen staat al is zijn kant van het verhaal nog zo waterdicht bewezen. Nederland is geen rechtstaat! Daar speelt in mijn zaak nog iets anders mee. Professor van Peursen spreekt in zijn boek Cultuur in stroomversnelling over operationalisme. Zolang de zaken op papier kloppend gemaakt zijn, hoeft er niet gekeken te worden naar het eigenlijke verhaal, hoeft er niet naar de feiten gekeken te worden. Het spel van Ludwig Wittgenstein; een aantal mensen hebben een doosje met daarin een lieveheersbeestje. Iedereen verteld aan de ander hoe het diertje eruitziet. Maar men mag echter niet in elkaars doosje kijken. De patiënt speelt het spel met juristen en deskundigen. Allemaal mogen ze in elkaars doosje kijken, behalve de patiënt. Het collectief van falende juristen en deskundigen sluiten daarmee het net o de patiënt, waarin waarheidsvinding van geen enkel belang meer is. Nederland is geen rechtstaat, eerder een deskundigendictatuur. Achterkamertjespolitiek, een land waar Nederland groot mee is geworden, wat ook het einde is van de rechtstaat.

Nee, Nederland is geen rechtstaat.

Translate »

contact formulier