Regie over Eigen leven

En het recht op een eerlijk proces

Hulpverlening als chantagemiddel

Stel je eens voor, je wordt expres door een ambulancewagen aangereden. Je ligt gewond op  straat, de hulpverlener van de ambulance komen naar je toen zegt; ‘ik wil je helpen, maar wel onder voorwaarden dat….’. Bij justitie en reclassering kan dit! Op grond van gestoordheid en de machtsmiddelen van justitie en reclassering zelf, is het zelfs mogelijke om hulpverlening als chantagemiddel in te zetten. Het is voor de representanten van autoriteit, deskundigheid en waarheid mogelijk om in deze situatie medestanders aan hun kant te krijgen, zelf een volksgericht op touw te zetten. Als justitie en reclassering in staat is de morele verontwaardiging op te wekken, is dit inderdaad mogelijk. In dit geval was dit natuurlijk de verstoorde relatie met mijn ex-partner en familie.

Drie maanden behandeling in een gevangenis waarin zware psychologische druk is uitgeoefend, dit terwijl ik ernstig overspannen was. Voor die periode had ik al bijna tien  maanden een tirannieke psychiatrische behandeling achter de rug, waarvan niet helemaal duidelijk is  welke rol justitie daarin gespeeld heeft, maar in de feitenrelaas wel duidelijk is dat het daarin toen een rol heeft gespeeld. Welke rol het daarin ook heeft gespeeld, dat heeft niet goed uitgepakt. Wat verwacht men, hulpverlening als chantagemiddel? En als laatste wapenfeit wordt je gediagnosticeerd als paranoïde persoonlijkheid, natuurlijke meer paranoïde dan paranoïde persoonlijkheid. Voorspelbaar was dat er een post traumatische stressstoornis op zou volgen, met psychische decompenseren tot gevolg, dan wel een geestelijke ineenstorting. Maar dat was nog niet alles, voordat ik de gevangenis had verlaten had justitie en reclassering nog gecommuniceerd met de omstanders zoals mijn familie, hun letterlijk geïnstrueerd, daarmee gemobiliseerd voor hun doelen. De uitsluitingsmechanismen werden voltooid, en ik kon geen kant meer op.

Het gevolg van hulpverlening als chantagemiddel

Het valt moeilijk een beschrijving te geven hoe ik mij voelde toen ik uit de gevangenis kwam en de eerste avond thuis in mijn flat zat.. Ik heb voordien nog nooit eerder in een gevangenis gezeten, maar los van detentie, met alles wat dat jaar ervoor gebeurd was, ik had het gevoel volkomen verdoofd te zijn, het lichaam had alle pijn uitgeschakeld maar het hoofd overzag een jaar van tirannie en geweldpleging dat ik heb moeten doorstaan. Op dat moment wil je uit lichaam en hoofd breken, uit de diffuse wereld treden, een wereld waarin je met stomheid bent geslagen, letterlijk en figuurlijk, waarin het niet eens in woorden kan worden gelegd, maar alles tegen je zegt; ‘dit kan je niet overkomen’. Jordan B. Peterson heeft in dit opzicht wel gelijk dat het krijgen van een post traumatische stressstoornis in belangrijke mate afhangt van perceptie. Daar tegenover staat, welke perceptie je ook hebt, langdurige kwellingen en kwetsingen, een keer breekt het lijntje. Dat is ook het verschil tussen nu en toen, de perceptie op het probleem is veranderd, daarnaast heb ik ook medestanders die mij in deze situatie geholpen hebben. Je kunt daardoor anders met de problematiek omgaan. Dat is ook precies wat ik nu doe, met deze website. Twee weken geleden heb ik een goed advies gekregen van een buitenlandse psychiater. schrijf alles wat in je opkomt op, welke associaties, wat voel je, wat gaat er in je om. Het hele verhaal komt later wel, de puntjes komen vanzelf een keer op de i. Mijn verhaal op deze website is dan ook niet alleen een relaas over het verleden, maar het verhaal hoe ik mij nu moet zien staande te houden in de omstandigheden.

Dit kan je dus wel overkomen! Hoe het ook zij, je zult er toch omgang mee moeten zien te vinden. In de eerste week na detentie ben ik op bezoek geweest bij de reclasseringsambtenaar Jan-Arie van Weelie om te kijken of er een reclasseringstraject mogelijk was. Tijdens de rechtszitting had ik daar de rechter ook expliciet om gevraagd (hoe verliep die rechtszitting). Een ‘bijgevoegd’ proces van verbaal van Jan-Arie van Weelie bewijst dit, het relaas na dit bezoek bewijst dat hulpverlening als een ordinaire chantagemiddel werd ingezet. Bijgevoegd, een proces verbaal om in de gegeven situatie effect te sorteren op de patiënt, daarvoor moet je eerst in de gedachtewereld komen van de behandelaar. Dat is niet zo moeilijk, het doel was mij duidelijk te verstaan gegeven; ‘je moet de regie uit handen geven, je moet de wapens neerleggen’. Er was alleen maar één partij die de wapens hanteerde. Van mijn kant probeerde ik eigenlijk alleen maar het Joods/Palestijnse conflict van deze reclasseringsambtenaar Jan-Arie te vermijden, te ontvluchten, tot aan het ontvluchten van Nederland toe. Daar ben ik sinds twee weken mee gestopt! Natuurlijk wees Jan-Arie van Weelie mij de deur en vertelde hij mij dat hij niets voor mij kon doen. De reclassering is voor om recidive te voorkomen, recidive voorkomen waar ik dus zelf aan mee wilde werken. Stel eens voor dat in iedere normale situatie is gehandeld en dat een crimineel dit verhaal verteld? Een crimineel doet zijn best om it het criminele circuit te komen, de reclassering stampt de crimineel net zo makkelijk weer in het criminele circuit? 

Gecreëerde omstandigheden en hulpverlening als chantagemiddel

Hulpverlening als chantagemiddel, hoe kun je dit bedenken? Ik ben toen die weken erop twee keer bij de vriendin van mijn overleden moeder langs geweest. Een keer met kerstavond. Ze beaamde, ze gaf ruiterlijk toe, dat ik in een absurde situatie verkeerde, maar ze kon niets zeggen, ze mocht er niets over zeggen. Op dat moment werd natuurlijk wel duidelijk hoe familie was gemobiliseerd. De rapportage van het Pieter Baan Centrum laat daaraan niets te wensen over waar het de anamnese van Riek van Ede betreft.

In januari 2002 kreeg ik last van zware hyperventilatie aanvallen, paniekaanvallen huilbuien, ik was totaal ingestort. Er was niets meer in mij dat nog in staat was om weerstand te bieden. Ik had op dat moment geen huisarts meer door de situatie met huisarts Vloon, was ook niet meer in staat om een andere huisarts in te schakelen, ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik heb toen contact gezocht met de politie. In die periode kreeg ik te maken met wijkagent de heer Kreunen. Deze wijkagent vroeg mij om mee te komen naar het politiebureau, waarbij de politie het RIAGG zou inschakelen voor een gesprek. Ik kreeg inderdaad een gesprek met een hulpverleenster van het RIAGG die meteen zag dat het noodzakelijk was dat ik moest worden opgenomen in een kliniek. Ze moest daarvoor contact opnemen met haar leiding, dus het gesprek werd onderbroken omdat ze moest gaan telefoneren. Ze kwam terug met de mededeling dat ze niets voor mij kon doen, anders dan de forensische psychiatrie De Tender, dat inderdaad het het advies was van de reclassering toen ik in de gevangenis werd behandeld. Ambulante hulpverlening terwijl dringende opname noodzakelijk was. Wel kreeg ik een pot medicijnen naar huis. Met grof geweld werd mij dus geprobeerd ‘de regie over mijn leven over te nemen’ waarin dus te maken had met een ongekende tirannie. Voor mij als patiënt zat ik in de situatie dat er geen juridische kaders meer waren, daarmee waren er ook geen grenzen meer overheidsmiddelen en overheidsdwang, gewelduitoefening van de overheid op de burger. Wat natuurlijk ook wel logisch was omdat ik niet meer op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht kon rekenen, vanwege de psychiatrische behandeling in een gevangenis. Daar moet namelijk de rechter toestemming voor geven.

Paranoïde persoonlijkheidsstoornis

Wordt vervolgd.

Translate »

contact formulier