Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 6 februari 2021

Zoveel gedachtes komen de laatste 24 uur in mij op dat ik niet weet waar ik beginnen moet. Het Verlichtingsdenken heeft ons zowel de mensenrechten als de vernietigingskampen zoals Auschwitz bezorgd. Als we deze twee zaken aan de tegenpolen van de taal positioneren is de vraag welke factoren er nodig zijn om de mens van het ene naar het andere te doen overhellen? In het politieke spectrum hebben we deze tegenpolen eveneens en het bijzondere daarvan is dat deze tegenpolen dezelfde taal spreken. De psychiater van het Pieter Baan Centrum, bepaald niet gecharmeerd van mij omdat ik niet met behandeling wenste mee te werken, vertelde mij dat ik tot de grond toe moest worden afgebroken zodat zij, de deskundigen, mij weer konden opbouwen. Hoeveel haat, agressie en wreedheid ligt hier niet aan ten grondslag? Als je bedenkt dat de rechterlijke macht het niet noodzakelijk vond om de wet toe te passen, waarin was ik op dat moment dan in terechtgekomen? Mensenrechten of Auschwitz? mijn leven in tien haar detentie was een hel, een persoonlijk drama waarvan mijn gevoelens nauwelijks tot niet tot uitdrukking te brengen zijn. Hoe zien de mensen mij vandaag? Ik heb nergens de indruk dat mensen menen dat ik tot de grond toe zou moeten worden afgebroken. 

Hoeveel banale hardvochtige interpretaties zijn er niet  met betrekking tot de problematiek van het medelijden van Friedrich Nietzsche; vergeef mij, de universiteit van vandaag is een circus, het denken is gereduceerd tot foefjes, trucjes; ik zag twee Hegeliaanse filosofen in een theater hun kunststukjes doen in een theater. De ideeën gingen al jonglerend over en weer en het publiek oh oh oh. Kan de tegenwoordige mens het denken leven? Begint de problematiek van het medelijden van Friedrich Nietzsche niet eerst bij de Zelfervaring van het lijden zelf? Een ervaring dat niet in taal is uit te drukken? Juist de monistische  ervaring komt zo mooi tot uitdrukking met betrekking tot de problematiek van het medelijden. Nogmaals, het Verlichtingsdenken heeft ons zowel de mensenrechten gebracht als de vernietigingskampen zoals Auschwitz; wat is het moment dat de ander absoluut ander is geworden, volkomen getotaliseerd, een ander dat er niet meer mag zijn; vertelde deze psychiater van het Pieter Baan Centrum mij niet dát ik er niet meer mag zijn? Ik mag zoveel niet meer zijn dat zelfs de wet niet meer voor mij van toepassing is? Ik heb tien jaar lang in een vernietigingskamp geleefd waarin het panopticum, het gerecht van Kafka, advocaten, rechters, gedragsdeskundigen er alles aan gedaan hebben om mij te vernietigen; mijn zelf, mijn ik. Ik mag er niet meer zijn.

Ik heb tien jaar vastgezeten zonder vorm van proces en na acht jaar vond een grote verandering plaats. Het panopticum, wij zien jou, maar jij ziet ons niet. Maar wat zeker is, is dat deze grote verandering door overleg teweeg is gebracht. De strategie van de eerste acht jaar was om te proberen mijn wil te breken door psychologische oorlogsvoering waarbij men probeert je in geestelijke ontreddering te krijgen, psychische decompenseren, zo nodig in psychose in de hoop dat je de regie aan de deskundigen zal overlaten. De laatste twee jaar was om mij weer buiten de muren te krijgen en wel zodanig dat ik in een waan werd gebracht. Waan, dat is wat manipulatie met de ander doet. De ander in een illusie houden in het belang van het eigen voordeel. Want vaststaat dat de gesprekken tussen de deskundigen, rechters, advocaten, gedragsdeskundigen ongeveer als volgt verlopen moeten zijn. Acht jaar lang heeft de behandeling niet aangeslagen. Juridisch kunnen we hem niet langer vasthouden en aan partner en familie valt niet meer uit te leggen dat we hem blijven vasthouden. Hierover is vergaderd door deskundigen die willens en wetens er van bewust waren dat er geen juridisch kader was. Deze deskundigen hebben bij zichzelf gedacht, we proberen het nog één keer om acht haar terreur en tirannie af te sluiten; een overrompelings- of fraperingsstrategie; om een futiele reden werd ik plotseling in afzondering geplaatst, als een bliksem bij helderee hemel om de schok zo groot mogelijk te maken, en werd een dag later met groots machtsvertoon van politie naar Oostrum vervoerd, in een isolatiecel gezet en onder dwang tot medicatie gedwongen terwijl daar geen enkele noodzaak toe was. Bij mijn weten zijn dergelijke behandelingsstrategieën volstrekt ontoelaatbaar en ik realiseer mij hoe belangrijk het voor mijn leven is geweest om te lezen in de gevangenis, daardoor wist ik van dit soort strategieën. Nogmaals stel ik mij de vraag; als we de mensenrechten en Auswitzsch aan de tegenpolen van de taal plaatsen, hoeveel is er dan nodig dat mensenrechten Auswitzsch worden? Hoeveel kun je een mens meer ontmenselijken dan dit? Vaststaat is dat deze ‘deskundigen’ geen Zelfervaring meer hebben, zichzelf volkomen van de ander hebben afgesneden, geen enkele invoeling meer met de ander hebben, anders doe je dit niet, ik had evengoed in een gaskamer terecht kunnen komen als de omstandigheden van de deskundigen in hun voordeel was geweest. Het kan mij alleen maar verbijsteren dat mijn medemens totaal, maar totaal geen besef heeft van het gegeven als de rechterlijke macht het niet noodzakelijk vindt om de wet toe te passen; het is namelijk het verschil tussen mensenrechten en Auschwitz!

Een groots missopvatting van ons wereldbeeld is die van oorzaak en gevolg, de wereld vormt zich. Elk oorzaak en gevolg is een waardebepaling tussen grootheden waarvan we het een als gevolg van het ander denken. Wat we echter waarnemen is onze waardebepaling niet hoe een bepaalde constellatie zich vormt, en juist in die vorming verdwijnt de oorzaak en gevolg! Het is een hardnekkig misverstand te menen dat de dingen op zichzelf staan. Daarmee hebben we oorzaak en gevolg niet afgeleerd, we hebben het waarde bepalen niet afgeleerd, het staat alleen in een ander perspectief. En laten we eerlijk zijn, in zijn meest geobjectiveerde vorm van oorzaak en gevolg, de natuurwetenschappelijke, verkrijgt het noodzakelijke niet pas zijn zin en betekenis op het moment dat we er waardebepaling aan toe voegen? 

Het valt mijzelf op dat ik mij beklaag als dakloze tussen de andere daklozen te zijn, het is moeilijk om alle negativiteit buiten je binnenwereld te houden; een deel is drugsgebruiker, de ander aan lager wal geraakt en de rest is (psychisch) ontspoord. Maar eerlijk is eerlijk hier heb ik nog mijn momenten dat ik alleen en mijzelf kan zijn, zoals hier in de kerk waar ik ben omdat dit een van de weinige plekken is dat mij bescherming biedt tegen de weersomstandigheden. In de gevangenis en kliniek was dit wel anders. Psychische behandeling in het Pieter Baan Centrum, hoe verzin je dit, hoe kun je dit bedenken? Een onderzoekscentrum dat tegelijkertijd behandeld, vertel mij de wetenschappelijke waarde van het psychiatrisch onderzoek? Die tijd viel samen met het Sinterklaas en kerst en middels een Sinterklaas gedichtje werd mij duidelijk gemaakt dat ik ‘de rechterlijke macht te kakken had gezet’ omdat ik niet wenste mee te werken. Het voetvolk van het Pieter Baan Centrum moesten erom lachen, ik begrijp nog steeds niet wat er te lachen viel. Hoeveel domheid moet er in een mens zitten om hier de situatie niet te overzien? Ik zou eigenlijk tot na de kerst in het Pieter Baan Centrum verblijven maar werd ingekort tot voor de kerst. Een medewerker vertelde mij dat ik van de leiding van het Pieter Baan Centrum langer had kunnen blijven maar de elders anders was beslist. Ik werd overgeplaatst naar de FOBA, een psychiatrische afdeling voor de zwaarst ontspoorde mensen, daar was natuurlijk geen plek om even mijzelf te zijn. Deze overplaatsing is het verschil tussen een normale kerst en een feestdag in de hel. Overplaatsing was een straf van de rechterlijke macht, want daar kwam de beslissing vandaan. Wat de burger niet weet is dat justitie zo haar geweldsmiddelen heeft  die niet in de wet staan. En hoeveel verstand heeft een advocaat? Ik bedreig een reclasseringsambtenaar en wie krijgt de supervisie over mijn verblijf tien jaar in gevangenis en kliniek? Jawel, de reclassering! Hoeveel verstand heeft een advocaat nodig om te beseffen dat zijn cliënt hiermee in een belangenverstrengeling terecht komt waarvan je van te voren kunt zeggen dat de reclassering  hun eigen belangen zullen veiligstellen? Hoeveel waanzin zit er in de Rede?

Ik mag er niet meer zijn, ik voer gesprekken met mensen, dat was ook in Frankrijk, en het dringt niet tot mensen door dat er mensen zijn binnen de institutie van justitie die graag willen dat ik er niet meer ben! Het dringt niet tot mensen door waarom ik van al mijn levensvoorwaarden ben beroofd en met een post traumatische stressstoornis rondloop waardoor ik dagelijks met zeer ernstige symptomen rondloop; omdat er in het verleden dingen zijn gebeurd waardoor men liever heeft dat ik er niet meer ben. Hoe zou relatieherstel om maar wat te noemen überhaupt nog mogelijk kunnen zijn met wat is gebeurd? Omdat mogelijk te maken moet je mij inderdaad zo ver ontmenselijken dat ik geen mens meer ben. Ik mag er niet meer zijn, dat vindt rechter Wijers-van der Marck. Dat zijn onze rechters in Nederland! Het zwijgen van justitie heeft een reden, en een andere reden dan mensen denken; hij is er straks niet meer.