Over taal in wetenschap, media en filosofie

Also sprach Zarathoestra leest als een handboek hoe word ik individu. Maar ik ben een sociaal wezen, heb behoefte om in contact met mijn medemens te zijn. Ik weet niet eens of ik het licht aan de andere kant van de tunnel wil zien. Ik weet niet of ik het instinct wil doorstaan, door het lijden heen wil gaan om aan de andere zijde de wereld met ander ogen te bekijken. Boosheid en frustratie bepalen in belangrijke mate mijn leven en mijn haat jegens de behandeling die ik heb gehad is onbeschrijflijk. Kiezen voor de eenzaamheid doe je niet zomaar, ervoor kiezen om te breken met al je contacten die je net weer hebt opgebouwd in Frankrijk is geen vrije keuze geweest. Maar wat kunnen we anders dan ons telkens weer opnieuw aanpassen aan de situaties en de omgeving, doet niet elke organisme dat? Ik kan niet wachten tot ik in Zweden zit om een nieuwe start in mijn leven te gaan maken; leven tussen de verslaafde en de van het pad geraakte mensen is geen leven hoezeer ik ook van het leven wil leren. Gisteravond ging maar een situatie maar net goed, ik weet niet hoe ik dit voor moet zijn.

Ik hoef nog maar één stap te zetten; hoe verbind of reduceer ik het imaginaire van het denken met het imaginaire van de natuur, de fantasie van inbegrepen in de taal is de fantasie van de natuur. Ik weet niet waarom, intuïtie, als ik dit gevonden heb kan ik leven definiëren.