Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 20 januari 2021

Het moeilijkste van een post traumatische stressstoornis in relatie tot het in de goot verkeren en in het isolement gedrukt zijn door de autoriteiten van Nederland is wanneer de symptomen opspelen is de kracht in jezelf te hervinden en de focus daar te houden waar je doelen liggen. De kunst van de behandeling van de reclassering is het tegenovergestelde; hopen dat je door de stress ten onder gaat en de regie over je leven, mijn vrijheid overdraagt aan het totalitaire gezag van de deskundigendictatuur. Een nieuwtje voor mensen is misschien wel dat je een ptss niet van zweetvoeten krijgt, daarvoor is extreem veel geweld voor nodig voor iemand die in normale omstandigheden draagkrachtig genoeg is. Maar uiteindelijk heb ik geen paranoïde persoonlijkheidsstoornis en dat is natuurlijk wel in mijn voordeel; ik heb wel degelijk vertrouwen in mijn medemens. Uiteindelijk zullen de intriganten van de reclassering hun leugens en manipulatie zich tegen zichzelf gekeerd zien. Ik heb de volledige overtuiging dat ik uiteindelijk zelf in het algemeen belang handel en denk, juist omdat ik de overtuiging het dat veel mensen met een psychiatrische diagnose gelabeled worden terwijl ze in het geheel niet gestoord zijn, bekijk bijvoorbeeld hoe Jordan Peterson denkt over kinderen die met ADHD gediagnosticeerd worden; pathetic! No erger wordt het zoals in mijn geval dat je doelbewust verkeerd wordt gediagnosticeerd vanuit ‘behandeloverwegingen’ waarvan dus de vraag gesteld dient te worden of we hier niet met strategieën van doen hebben die ruiken naar totalitarisme. Tel daarbij op dat ik tien jaar, eigenlijk bijna twintig jaar van mijn leven ben omdat ik een conflict heb met justitie, mijn vrijheid is tien jaar in de gevangenis en kliniek ontnomen zonder vorm van proces, dan heb je dus met totalitarisme van doen. Vrijwel alle advocaten die ik heb gehad waren van linkse signatuur. Ik heb ongeveer dezelfde periode vastgezeten als Folkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn, ik heb eveneens een advocaat gehad van het advocatenkantoor van Britta Böhler, het lijkt mij redelijk helder dat idealisme een grotere rol speelt voor mevrouw Britta Böhler dan recht in een strafproces. Ik heb inderdaad een reclasseringsambtenaar bedreigd, maar de omstandigheden zijn nooit door een advocaat in de rechtszaal verwoord, zelfs niet in hoger beroep. 

We dienen ons handelen in het licht te zien van egoïsme, het leidt geen twijfel dat egoïsme de oorsprong van onze gewaarwording is. We kunnen niet over ons egoïsme heen springen, juist omdat dit bij iedereen aanwezig is en het een principe van wil tot macht betreft maakt dit een uitermate goede meetinstrument om situaties te beoordelen. Van belang is om egoïsme in de eerste plaats neutraal te betekenen, de evolutietheorie helpt ons daarbij; de strijd om het bestaan. Iedereen die een EHBO cursus heeft gevolgd weet dat het van belang is dat je eerst zelf veilig staat alvorens je een ander kan helpen, zelfbehoud hoeft op geen enkele wijze te conflicteren met de belangen van anderen. Kan het zo zijn dat een individu door de psychiatrie en justitie door egoïsme van de ander in het isolement wordt gedrukt, een ptss wordt bezorgd en moedwillig de goot in wordt getrapt en van zijn levensbehoefte wordt beroofd? Dat kan en het gebeurd, rechter Wijers-van der Marck (ik noem deze rechter bij naam, maar ik bedoel de rechterlijke macht, omdat bij het gebruik van rechterlijke macht, de persoon verdwijnt, een rechter als mens dat verantwoordelijkheid draagt voor het eigen doen en laten, we moeten ons niet laten misleiden doordat een rechter ‘uit naam van… handelt. Rechter Wijers-van der Marck is een persoon, individu, wordt geil van macht en daar neemt ze ook maar verantwoordelijkheid voor) kan deze situatie doorbreken, mij terugplaatsen in de communicatie waardoor volwaardig in de communicatie betrokken ben en ervoor zorgen dat de wet wordt toegepast. In het geval dat de wet namelijk niet toegepast wordt kan eigenlijk alleen maar de situatie van overheidsterreur ontstaan, wat mijn ptss verklaard.

Is het niet ongelooflijk egoïstisch om mij de kans te ontnemen om tijd voor mijzelf te nemen, om mijzelf te onderzoeken, om in het reine met mijzelf te komen en voor mijzelf de zaken weer op een rijtje te krijgen? Welk een egoïsme ligt ten grondslag aan het feit dat mijn vrijheid werd ontnomen, de vrijheid om relaties aan te gaan, maar ze evengoed te verbreken omdat, ondanks dat ik overspannen was, mij er niet goed bij voelde zonder dat ik kon aangeven waar dit precies aan lag?

Mijn ex-partner Annelieke Bennink is een egoïst. Ik had geen slechtere vrouw in mijn leven kunnen treffen dan Annelieke Bennink. Ik vroeg haar op exact de eerste minuut van het jaar 2000 ten huwelijk, natuurlijk zei ze ja. Vanaf dat moment zag zag ik haar gedrag veranderen, immers haar buit was binnen. Later wilde ze mij zo graag terughebben dat ze mij jarenlang in de gevangenis heeft laten zitten. Liefde heeft een zeer egoïstische kant; het willen hebben, het jou willen toe-eigenen, tot jouw bezit maken. Annelieke Bennink was voor mij een soort parasiet dat een gastheer nodige heeft om te overleven. Het parasitaire dienen we in dit geval niet negatief te betekenen; de mens is een parasiet, het heeft immers de gastheer aarde nodig om te overleven, de betekenis slaat pas in zijn negativiteit om wanneer de parasiet zijn eigen gastheer vernietigd. Opportunisten als de mens nog zijn lijken we op die parasieten in de natuur die hun eigen gastheer vernietigen.

Een afschuwelijke egoïst is wel mijn tante. Wie is mijn tante, hoe ken ik haar van mijn jeugd af aan? Mijn tante was die vrolijke vrouw vol grappen en je zag haar zo een paar keer per jaar. Alie van Ede is een vrouw van de schijn, een leven van leugens en onwaarheid, de schijn ophouden.

Ik kan niet geheel ontkennen dat de actor netwerk theorie van onder andere Bruno Latour mij heeft geïnspireerd. Maar tegelijkertijd, nu mijn ogen zich beginnen te wennen aan het equivalentieprincipe van gedachte-inhoud en empirie, het monisme; komt juist in deze theorie de absurditeit van het dualisme niet aan de oppervlakte? Ik bedoel, de dingen zijn door onze gedachte-inhoud geconstitueerd, vervolgens snijden we ons door middel van het dualisme de navelstreng tussen subject en ding door en vervolgens spreken de dingen ons toe, ze participeren in het vertoog. Wordt juist hier niet overduidelijk dat er een navelstreng is tussen het subject en de dingen die we vakkundig door middel van de metafysica hebben losgesneden? Is het niet veeleer zo, ik weet wel zeker dat dit het geval is, dat de gedachte-inhouden die waarmee we het lichaam hebben uitgebreid juist dat effect sorteert als gevolg van de gedachte-inhoud dat we er nu juist hebben ingestopt? Hoe zou ik in dat geval nog spreken dat de dingen participeren? Spreken de dingen niet dát wat we er zelf ingesproken hebben? “Het parlement van de dingen’, voor een tijdje terug dacht ik leuke titel Bruno, maar nu vraag ik mij af; lees ik dit goed? Probeer mij het parlement van de dingen is in mechanische werking uit te leggen? Hoe zijn de dingen Ding an sich geworden, een ding dat mij ook nog eens verboden is te kennen en vervolgens op democratische wijze in het ken proces meebeslissen? ‘Wetenschap in actie’ was een voorbeeld van menselijk doen en laten, Bruno, maar de dingen participeren niet, het waargenomen effect kan niet anders gezocht worden dan in de mens zelf, hoe de mens het denken in de materie drukt, de materie vormt. Daarmee wil ik niet zeggen dat de actor netwerk theorie nutteloos of absoluut onwaar, maar de relatie denken en materie is niet gefundeerd. Zou je durven denken Bruno dat het huis waaronder je woont door precies dezelfde biologische wetten is gevormd dan het huis van de schildpad? Misschien zouden het hele woord cultuur moeten afschaffen, zodat je met je ogen kunt zien dat de mens doet wat de rest van de natuur al 3.500.000.000 doet! Want laten we eerlijk zijn, het woord cultuur komt ergens uit de geschiedenis en heeft haar nut amper bewezen, het is willekeurig en arbitrair, het heeft een velerlei aan betekenissen en oorsprongen; zouden we de wereld niet beter kunnen beschrijven zonder het woord cultuur? Gewoon de betekenis reduceren? Scheermes van Ockham? Zou ik dat zelf eigenlijk wel aandurven of is deze sprong mij te groot?