Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 15 januari 2021

Ik probeer mij wel eens voor te stellen dat niet ik mijn leven van de afgelopen twintig jaar heb meegemaakt maar iemand anders en dat de persoon mij zijn verhaal verteld. Er zouden mij een aantal zaken niet geloofwaardig voorkomen, waarschijnlijk omdat ook ik het natuurlijk gedrag van mensen niet onderkent zou hebben. hoe is het mogelijk dat in die twintig jaar ik nooit ook maar iemand heb kunnen ontmoeten die ik ertoe kon bewegen tot open communicatie? Open informatie uitwisseling, met de vizier vooruit? Mij bewust van dit gegeven, ben ik eveneens bewust van de hachelijkheid van mijn situatie. Hoe kan ik de kleine radartjes de grote klok laten zien? Hoe kan het gebeuren dat mensen die het goed met je voor hebben het zo ver laten komen dat je letterlijk in de goot bent terecht gekomen? Dat klinkt niet erg geloofwaardig nietwaar? In Frankrijk heb ik mijn relatie met Terry Pont moeten verbreken omdat door  de situatie met de Centre de Partage en Lidwien Reuser communicatie tussen mij en mijn partner volkomen onmogelijk gemaakt werd. Je zou van manipulerende mensen toch in ieder geval verwachten dat ze de consequenties van het handelen zouden overzien? Ik denk zelfs, dat ze dit kunnen overzien maar dat de overtuigingen zwaarder wegen dan de gigantische schade die wordt aangericht daar manipulatief gedrag. Dat klinkt mij niet erg geloofwaardig in de oren, toch maak ik dit mee! Nu ben ik er absoluut van overtuigd dat normale mensen betrokken zijn geweest bij de holocaust en de eerste vraag die bij je opkomt is hoe het mogelijk is dat normale mensen dit doen? Hoe is het mogelijk dat Nederlandse gezagsdragers van justitie en reclassering de regie zo kunnen aansturen over normale mensen dat een psychiatrische patiënt jarenlang gefolterd kan worden zonder dat de omstanders zich bewust zijn van het eigen gedrag? Waar komt sociale uitsluiting vandaan? Hoe ben ik zelf nog in staat om vanuit deze situatie nog met een geloofwaardig verhaal te komen? Alleen hier om al vind ik mijn kant van het verhaal zo belangwekkend dat ik de strijd nooit zal opgeven en ik heb eveneens de overtuiging dat er mensen zullen komen die gaan luisteren, echt zullen gaan luisteren, mensen die de grote klok willen zien om mijn verhaal aan de grote klok te hangen. Want ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat hier mensen dakloze helpen die op straat terecht zijn gekomen om dat van overheidswege ze de goot in hebben getrapt. Ik emigreer naar Zweden zodat de reclassering geen invloed meer kan uitoefenen op mijn omgevingsfactoren zodat ik in ieder geval weer kan werken aan mijn innerlijke rust. Ik heb niet eens behoefte aan dat wat lelijk maakt te gaan zitten aanklagen; de rechterlijke macht van Nederland zijn lelijke mensen, dat komt uit de grond van mijn hart.  

We hebben een asociale overheid, we hebben een asociale bureaucratie, we hebben een asociale psychiatrie, zover is mij naar twintig jaar lang wel duidelijk geworden, de kleine radartjes ervaren dit echter niet zo en daar hebben ze ook alle recht toe! Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de meeste mensen deugen. Ik ben in het gevangenisleven vaak overgeplaatst en wat mij steevast opviel was dat er altijd wel een bewaarder was die zich mijn lot aantrok, die ondanks dat hij of zij onderworpen was aan het systeem met kleine zaken mijn lijdensweg probeerde te verlichten. Hoe is het überhaupt mogelijk dat de rechterlijke macht toestemming geeft aan de reclassering om supervisie te mogen hebben over mij detentietijd in het geval ik een reclasseringsambtenaar heb bedreigd waarvan de omstandigheden buiten de communicatie gehouden moet worden omdat dit tegen het belang van de reclassering is? Het lijkt mij zo klaar als een klontje dat het panopticum, de reclassering en rechterlijke macht mijn wil zal proberen te breken, de regie over te nemen met terreur en psychologische oorlogsvoering. Als rechter Wijers- van der Marck ergens van wakker ligt is dat deze zaak een keer naar buiten zal komen, niet omdat de rechterlijke macht door haar handelen mij tot dakloze heeft gemaakt, dat ze mij twintig jaar van mijn leven hebben beroofd; hoe kan iemand met een bovengemiddelde intelligentie hier überhaupt terecht komen?

Mensen zijn egoïstisch, ik ben egoïstisch, laten we vaststellen dat we egoïstisch zijn, laten we vaststellen dat we niet over onze eigen egoïsme heen kunnen springen. Elke redenatie over altruïsme loopt spaak op het moment dat altruïsme niet vanuit een ik wordt uitgesproken; zoals Nietzsche de evolutiepsycholoog van vandaag nog ver vooruit is; egoïsme is de wat van de perspectivistische gewaarwording. Net als Nietzsche ben ik waarheidlievend en wens ik geen enkele concessies te doen  aan mij zelf; als ik een egoïst ben, dan is dat zo en wil ik dit onderzoeken. En ja ik heb het onderzocht en ben een egoïst, maar al wel twintig jaar lang in de goede zin van het woord; ik heb mijzelf voldoende kunnen overtuigen dat mijn belang in het algemeen belang is, een deskundigendictatuur, 1984, kunnen we hier niet gebruiken. Trouwe bondgenoten creëer je door de ander zo te laten handelen dat de handeling zelf uiteindelijk zich tegen de toekomstig bondgenoot richt waardoor er gedeeld belang ontstaat; in het zelfde schuitje begeven. Ik onderschat de deskundigen van justitie en reclassering niet, waar ik naar mijn bevindingen echter niet aan twijfel is dat psychologische kennis bij de socialisten van justitie op fascistoïde wijze wordt ingezet, want laten we eerlijk zijn de twee uiterste polen van het politieke spectrum spreken uiteindelijk dezelfde taal van het instinct. Alles wat de ander tot absoluut ander heeft gemaakt herkent de ander niet meer in zichzelf.

Het vereist denk ik enige interpretatiekunst om de rauwe randjes van het denken van Friedrich Nietzsche te relativeren. “Maar wie in hart en nieren leraar is, neemt alles alleen met het oog op zijn leerlingen serieus,-zelfs zichzelf”. Voorbij goed en kwaad. Een goede leraar tilt zijn eigen leerlingen boven zichzelf uit; maar als ik al mijn zijn, mijn kennis en know how aan mijn leerling heb overgedragen, wat is er dan nog voor nodig om mijn leerling dat zetje te geven waardoor de leerling boven mijzelf uitgetild wordt? De psychiatrie van Nederland is een instituut van narcistische psychologen en psychiaters, pseudo wetenschappers waarvan het negatieve effect op individu en samenleving zeer goed meetbaar is. Maar alles wat middelmatig drukt het ander naar beneden. Ik stel mij eerlijk de vraag hoe til ik de ander boven mijzelf uit? Ik moet daarvoor iets in de ander leggen, iets wat mij overstijgt, iets wat zich boven mijn macht begeeft, iets wat hoger is dan ikzelf; een zelfdraaiend wiel, een eerste oorzaak. De Nederlandse reclasseringsambtenaar in relatie tot zijn cliënt heeft wel iets weg van de relatie van Therry Baudet met vrouwen; de vrouw wil overmant worden. Het laat zich raden dat een groot deel van de reclasseringsambtenaren socialisten zijn. 
opmerkelijk dat deze soort elkaar niet weet te vinden! Een eerste oorsprong om de ander boven jezelf uit te tillen is te kunnen genieten van de macht van de ander; zo kan ik genieten van de macht van seksualiteit van de vrouw; de man dient te wedijveren om de vrouw en niet andersom; baas in eigen buik. Zo had ik inderdaad bij reclasseringsambtenaar Jan-Arie van Weelie het gevoel dat ik met een pedofiel van doen had dat zijn macht aan het botvieren was dat zich niet aan zijn macht kon onttrekken, ik was in 2001 zeer ernstig overspannen en was op geen enkele wijze meer in staat om stress te reguleren. Dit is geen domme man, hij wist precies wat hij deed en juist daarom is het vergelijk met een pedofiel te rechtvaardigen.