Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 7 januari 2021

Is de taalpurist niet de eerste die je zou moeten wantrouwen? Is taalpurisme niet in de eerste plaats de meest agressieve en perverse vorm van taalvorming, de meest agressieve taal totalitarisme, de strijd om het bestaan van de betekenis? Gesteld daarbij dat de taalpurist het ontbreekt aan iedere vorm notie met betrekking tot taalevolutie, wat moeten we van deze taal agressors denken?  Gesteld dat taalpurisme in de eerste plaats een links dingetje is en ik kan niet anders dan vaststellen dat de socialist de moderne christen is van vandaag; waarom de socialist dan niet dezelfde ellende in de wereld brengen als hun christelijke voorouders? Dienen we niet als eerste de agressie achter de woorden bloot te leggen om de ware agressors te tonen achter de zoetsappige woorden van rechtvaardigheid en gelijkheid? Met welk recht denkt de socialist mij hun wil op te kunnen leggen hoe ik een woord als ‘neger’  zou moeten betekenen? Maar vooral, met welke wetenschappelijke beginselen?  Ik ben de laatste om te ontkennen dat er rauwe randjes besloten liggen aan dit woord, maar even evident is dat de hele zwarte cultuur besloten ligt in dit woorden. Als ik denk aan het woord neger, komen bij mij de bijgedachte van de toespraak van Martin Luther King in mij boven, in het woord neger ligt niet alleen het slavernij besloten maar eveneens de emancipatiestrijd van de neger ten opzichte van de blanke medemens. Kan ik niet met een ander perspectief op taal en betekenis de socialist verwijten dat ze zich schuldig maken aan cultuur genocide? Want vertel mij dan waar gelijkheid toe dient te leiden? De symbiose tussen socialisme en neoliberalisme leidt tot cultuurmarxisme en dat is zo waarneembaar als het maar zijn kan; met de jaren verdwijnen de minderhedenculturen zoals de Indische cultuur, de Surinaamse cultuur. Hoeveel feiten moet ik daarvoor aandragen? Allen zullen we grijze muizen worden! Als je gelijkheid nastreeft is er geen andere mogelijkheid dan alle andere culturen te vernietigen en dat is precies wat we waarnemen. Er is geen mens bij wie ik eenzelfde sociaal gevoel ervaar, maar eveneens die mij zoveel afkeer veroorzaakt als de burgemeester Marcouch; grijze muis bij uitstek en elk woord is gelogen! Alle woorden hebben blijkbaar maar één doel; een ministerspost. Wat moet dat een ambivalent gevoel opleveren; dat doet het!

Het is het ressentiment dat ik haat; de levensenergie van mijn haat wil dat het ressentiment ten gronde gaat! Laten we eerlijk zijn, wat is er nog Surinaams aan Sylvana Simons? In de Omo witgewassen! Grijze muis! Het ressentiment haat de eigen cultuur; hoe kan ik, de welbespraakte Sylvana Simons, de held van Nederland, mijn wortels hebben in de onderliggende cultuur? Moet ik niet als eerste mijn eigen cultuur vernietigen! Laat ik net als Marcel van Dam uit mijn rol vallen; Sylvana Simons, u bent een ‘buitengewoon minderwaardig mens’, zwart zal ik u noemen, u heeft immers niet eens het recht om heet woord neger toe-te-eigenen! Een socialist spreekt pas waarheid pas als hij uit zijn rol valt, dan pas spreekt het zijn gevoel uit.  Welke instinct, welk gevoel spreekt mijn taal? Geweldig man die gelijkheid! Hoe mooi en divers wordt de wereld als iedereen ongelijk is? Hoeveel klaarheid is er over één zaak, namelijk dat alle cultuurverschillen aan het verdwijnen zijn? Ik ben pas divers als ik in staat ben vrede te sluiten met mijn grootste vijand en hem een plaats op deze wereld te gunnen. Hoe doen we dat zonder met elkaar compromissen te hoeven sluiten en welke gemeenschappelijke doelen zijn daarvoor wel noodzakelijk?

Hoe een woord wordt betekent is arbitrair en het wordt pas een andere zaak wanneer daar een wetenschappelijke noodzaak toe bestaat; de wetenschap oordeelt echter over het waar van de wereld en niet over de waarheid van de wereld, want de waarheid komt tot betekenis in wat we doen. Het grootste gevaar voor onze vrijheid is de wetenschap! Het wil zelfs over onze vrijheid beslissen. En met welke woorden wil het over uw vrijheid beschikken; achterklap, veinzen, manipuleren. Plaats de ander naar de andere pool van het eigene, de andere pool van de taal, plak de ander het teken van extreem op en je ziet het eigen extremisme niet meer, met lege begrippen zullen we elkaar bestrijden. En welk een wereld kunnen we niet maken met het lege begrip? In bijna twintig jaar levenservaring wil één partij dat ik ‘de wapens neerleg’, terwijl er maar één partij is dat de wapens gebruikt; alleen ik probeer mijn eigen weg te gaan, alleen ik sta de vrijheid van de ander niet in de weg; verontwaardigde mensen zijn de grootste leugenaars die er zijn. Maar het gebrek aan zelfrespect verwonder mij nog het meest, misschien wel het grootste bewijs dat een ik bij de bureaucraat ontbreekt.