Over taal in wetenschap, media en filosofie

Dagboek 30 december 2020

Hoe stoppen de mens zichzelf in de dingen, een vraag die vaker is gesteld? Nog nooit is de vraag gesteld hoe we via onze denkprocessen het eigen lichaam uitbreiden, het hangt er maar vanuit vanuit welk causaal perspectief je de situatie bekijkt. Wonderlijk is dat ondanks het Newtoniaans mechanisme, we zijn al een paar paradigma’s verder, men nog steeds niet mechanistische kunnen denken; Das Ding an Sich; hoeveel fantasie heb je nodig om tot je door te laten dringen dat de mens nog ver afstaat van adequaat mechanistisch denken?

Als je in Arnhem loopt van de oude Rijnbrug naar ongeveer het station, dan zie je de resten van een oud stadspark. Er is nog een goede voorstelling te maken hoe dit gedeelte van Arnhem er voor de oorlog uit moet hebben gezien; ruimte, groen omgeven met herenhuizen. Arnhem moet een mooie stad geweest zijn. De vraag dient gesteld te worden wat erger voor de stad is geweest, de enorme schade die door de slag om Arnhem is aangericht of de architectuur na de tweede wereldoorlog? Ongetwijfeld heeft de architectuur na de tweede wereldoorlog een grotere schade aangericht dan de bombardementen zelf. Deze moderne mens wil zich ook naar jou toe uitbreiden, het zaad van zijn Zijn in jou stoppen; kun je het toestaan dat de symbiose tussen de socialist en neoliberaal jouw lelijker maakt? Zoals de architectuur van na de tweede wereldoorlog de stad Arnhem lelijker heeft gemaakt? Ik wil geen aanklagers aanklagen, ik wil zelfs niet aanklagen; wegkijken, geen gevaarlijk meer omzien, weggaan uit de lelijk gemaakte stad, ver weg van de lelijk gemaakte mens. Alles wat een ambtenaar aanraakt wordt lelijk, kijk maar naar de stad Arnhem. De grootste pooier van Nederland!

Arnhem was een stad met ruimte, ruimte voor de mens. Er zijn bepaalde zaken die ik mijzelf niet eens zou kunnen bedenken; op de oude marktplaats staat nu een gebouw, dit hebben deskundigen bedacht, de homo economicus kan zich dit bedenken, laten we eerlijk zijn wil je je laten vormen door dit soort gevestigde orde? Zoals dit gespuis alle ruimte uit de straten wegneemt, neemt het ook alle ruimte in jezelf. Vrije geesten hebben ruimte nodig. Ga op een bankje zitten op Sonsbeek park en je uitzicht wordt belemmert door twee afgrijselijke gebouwen gebouwd naast het station. Het station zelf, toonbeeld van mooie architectuur ware het niet het materiaalgebruik en de kleurstelling; het koude kille monster de Staat toont zich. De nieuwe God staat. Dat koude kille monster wil zich ook in jou vestigen!

Ik zie een goede toekomst tegemoet in de laatste resten van natuur in Europa, Zweden. De dagen tel ik af en zal alles en iedereen achter mij laten. Ruimte, natuur en een sober leven is wat ik nodig heb, weg van het schreeuwen van de moderne mens. Kabaal is wat het maakt, ik weet niet waarom. Je kijkt door de straten van Arnhem, je ziet kabaal, velen straten in Arnhem zijn mistroostig, grijs, grijs als de mens zelf; vorm volgt functie. Het einde van de architectuur. De architect zal denken dat deze fase voorbij is, ook in de kunst mag de wereld weer afgebeeld worden. Mogen? Ik zat een keer te kijken naar een debat van een socialiste de PvdA; mensenrechten zijn de gewone mensen een zorg, bijvoorbeeld dat ze een baan hebben. Alleen de wijze al hoe het uit haar strot kwam, ze was heilig overtuigd van haar geloof. Wat kan het mij schelen dat ik een baan heb??? Hoeveel waanzin moet er in de Rede besloten om rechten en plichten op deze wijze om te draaien, loopt een dergelijke politieke trol nog door de straten, luistert ze nog naar mensen?

Het is een kleine moeite om eerlijk te zijn, in openheid met elkaar te communiceren. Wat zeg ik, een kleine moeite? Het komt mij voor dat het ambtelijk gespuis de grootst mogelijke moeite heeft om eerlijk te zijn, open communicatie tot stand te brengen. Het ergste is dit, dat de rechterlijke macht ook nog van je verwacht dat je persoonlijke levenssfeer bedorven wordt door hun leugens, dat je dagelijks leven beheerst wordt met hun huichelarij, leugens, manipulatie, list en bedrog, achterbaksheid. Neem mij niet kwalijk, hoeveel poep moet er in het hoofd van rechter Wijers-van der Marck zitten om te denken dat dit geaccepteerd zal worden? Hoeveel reden, Rede, moet ik meer hebben om een hele dikke grens te stellen tussen mijzelf en de ander, mijzelf en de samenleving? Noem mij gestoord, noem mij iemand met een persoonlijkheidsproblematiek, mijn fatsoen heb ik echter nooit verloren; als ik geen positieve bijdrage meer kan leveren in mijn persoonlijke levenssfeer mag de ander de regie over mijn leven overnemen. Zolang dat niet het geval is houd ik de regie bij mijzelf, vaar ik mijn eigen koers, bepaal ik mijn eigen goed en kwaad in mijn persoonlijke levenssfeer. De rechterlijke macht in Nederland is voor mij weinig meer dan een storm, een tsunami of welk een natuurfenomeen ook, zo weinig mens dat het zelfs geen dier meer mag heten. Hoe onmogelijk je mij het leven ook kan maken, hoe zuur je mij het leven ook maakt; ik zal altijd proberen mijn eigen leven te leiden, al ben ik straks niemand meer. Je moet eerst waarden hebben om normen te kunnen stellen, daarom ook spreekt men tegenwoordig over normen en waarden, de ambtenaar heeft het hele leven omgekeerd. Niets heeft waarde meer, alles wordt afgemeten aan nut. Heb eerbied voor het nutteloze, want alleen het nutteloze bevrijdt ons van het noodzakelijke.