Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 29 december 2020

Gisteravond had ik een enorme krachtmeting, ik trok op met een dronken  crack junk dat op het eind van de avond gedreven door zijn verslaving. Hij heeft ongeveer alles bij mij geprobeerd; boos worden, liegen, manipuleren, vleien, aantrekken  en afstoten, aardig zijn, de hele psychiatrische behandeling werd uit de kast getrokken! In deze hoedanigheid is een baan als gedragsdeskundige bij de reclassering voor deze meneer geknipte baan, aan beide lijkt iets verknipt te zijn, soort zoekt soort? Het lust principe van Freud heeft veel gemeen met de wil tot macht van Friedrich Nietzsche, het laatste is alleen veel rijker aan betekenis in de zin dat deze voor mens en dier een fundamentele wet beheerst dat vele verschijnselen verklaard. Met nadruk wet, want je tilt jezelf pas uit boven het dier als je niet meer universeel kan zijn. Wetmatigheden hoeven namelijk niet universeel te zijn, dat kun je aan rechter Wijers-van der Marck vragen en ze zal daar ongetwijfeld niets tegen in te brengen hebben; ze handelt volgens de wet, waarin ze donder goed weet dat het universele imaginair is waarin ze alleen maar haar slachtoffers hoeft doen laten geloven dat deze universeel zijn. Wij mensen zijn doelmatig, ons handelen hangt meestal af van de noodzakelijkheid van het doel, daarin is onze lust inbegrepen. Deze crack junk ondervond een noodzaak in het bereiken van zijn doel, de rush waarin hij zijn lust ervaart. Zo hebben de gedragsdeskundigen een bepaalde geilheid in het beïnvloeden van de ander; zo is het trachten mij de regie uit handen te nemen, mij proberen te onderwerpen, de impasse te doorbreken van meet af aan doel op zich geworden waarin de lust van de gedragsdeskundigen bevredigd wordt. Als mijn verhaal op papier staat, kan men nagaan hoeveel er van dit perspectief gelogen is! Toch moeten we vaststellen dat de noodzakelijkheid om doel te bereiken dat het ambtelijk gespuis wil bereiken vele malen groter is dan deze crack junk; een totale afgang, een gerechtelijke dwaling die nog niet eerder is voorgekomen bij justitie na de tweede wereldoorlog. Een doel dat ik ze enigszins zal besparen; mijn doelen liggen in Zweden. Kiekeboe, wat is het al te menselijke vermakelijk!

Ik kan niet ontkennen, dat bovenstaande mij lust verleent, ik ervaar lust bij wat ik schrijf lust ervaar. Het is heerlijk om het ambtelijk gespuis te schofferen! Het grote verschil is dat er geen ongelogen woord staat bij wat ik schrijf. Logisch gezien moeten die ambtenaren die op deze zaak gezet zijn, lust ervaren bij zelf schoffering!  Ze houden van de laagte, de moerasdampen, de bevrediging van de basale behoeftebevrediging. Ze houden ervan dier te zijn, ze houden ervan als apen hun hiërarchie te vormen. Wat kan ik anders dan een spiegel zijn? Wat moet er van dit land worden als zelfs de rechtelijke macht geen zelf verantwoording neemt, verantwoording voor het eigen doen en laten? Er is niets mis met lust, denk seksualiteit in zonder lust, zou er dan nog van seksualiteit te genieten zijn? Het is het doel wat het nastreeft het zijn de gevolgen die uit lust veroorzaakt worden. Hoeveel mij ook is aangedaan, het heeft mij nooit echt geraakt, een kwestie van hoe je naar de dingen kijkt, maar de bijkomende schade, dat is waar de rechterlijke macht zich voor zou moeten verantwoorden. Er is niet mis met prostitutie, de goede prostitutie! De man betaald, de vrouw bepaald, je weet als man meteen hoe laag je op de dierlijke ladder staat! De ambtelijke molen is als de verkeerde prostitutie; de man bepaald, de vrouw betaald, de ambtenaar heeft het perspectief van het ‘goede’ compleet omgekeerd. De burger betaald letterlijk voor de eigen onderdrukking, en dat had ik in 2001 goed ingezien! Juist diegene die de prostitutie willen afschaffen zouden zichzelf af moeten schaffen, hoeveel goeds doet de prostituee voor de samenleving in vergelijking met de hulpverlening? 

Volgens mij is het nog altijd zo dat er meerdere wegen naar Rome zijn, we zijn geen noodzakelijke objecten, we kunnen keuzes maken  en pogen uit het aantal keuzes de beste te maken. De slechtste keuze die je kunt maken is om één keuze te verabsoluteren; bijvoorbeeld Richard kan alleen op deze wijze behandeld worden. Dat is precies wat de deskundigen in 2001 hebben gedaan. Zes weken lang vlogen de glasscherven in het rond, zes weken lang heeft een team van deskundigen een plan kunnen maken voor behandeling. Het beste plan was gewoon geweest om mij mijn zin te geven, ik stond immers gewoon in mijn recht; ik wilde onafhankelijk onderzocht worden. Maar op een één of andere manier wilde de mensen die verantwoordelijk waren ‘de regie niet uit handen geven’! Krijg je van de rechterlijke macht een eerlijk proces, dan kunnen dit soort vragen gesteld worden, bij mij bleek een eerlijk proces niet eens mogelijk te zijn. Een andere mogelijkheid was geweest om gewoon in met mij gesprek te gaan, voordat de wijkagent die stap kon nemen werd er actie ondernomen. Nog een andere mogelijkheid was geweest een mediator inschakelen. Gezien dat die scherven in het rondvlogen had de rechter eveneens kunnen besluiten uit voorzorg vast te zetten in een kliniek. Nog een andere mogelijkheid was geweest om gewoon toe te geven dat men fout zat, maar het laatste wat een deskundige doet is fouten toegeven; pas als het echt niet anders meer kan. Een gereedschapkist vol middelen en men kiest er precies voor waar geen wettelijke bevoegdheid toe is. Men kiest er voor om op aangeven van deskundigen relaties valse verklaringen over mij te doen. Men kiest voor manipulatieve behandeling waarin psychische geweldpleging niet werd geschuwd, psychische druk is eufemistische term die wordt gebruikt in de psychiatrie, maar het is gewoon ordinair geweld. Verzet je daartegen dat zal dezelfde deskundige je voorhouden dat je de boodschap met de boodschapper verwisselt, een deskundige lult alles rond, alleen daarom is het al verstandig om eerst een cursus taalfilosofie te doen alvorens je met een gedragsdeskundige aan de slag gaat.

Het laatste gesprek dat ik had met de behandelend psycholoog de heer Wullink staat in mijn ziel gegrift, alleen dat gesprek al rechtvaardigt voor mijzelf al mijn handelen erna. Het is bijna niet te beschrijven welk een horror scenario mij toen overviel. Ik denk dat alles bij elkaar genomen men ergens blij mocht zijn dát ik zwaar overspannen was, in mijn huidige hoedanigheid zou ik hem met fysiek geweld te lijf zijn gegaan. De kameel kon niet eens een leeuw worden, men liet mij letterlijk door mijn hoeven gaan. Er zijn weinig dingen in mijn ogen om misbruik te maken van iemands kwetsbaarheid, je gaat naar een psycholoog in kwetsbare toestand in de overtuiging dat hij je goed zal doen en dan gebeurd het je dat de psycholoog die een complete rotzooi van een situatie heeft gemaakt via psychiatrische behandeling dat op jou wil afwentelen.