Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 28 december 2020

Tussen Rede en Waanzin. Ik kijk twintig jaar door de ogen van de waanzin en met grote ogen en vol verwondering observeer ik de waanzin die in de Rede verborgen zit. Waanzin, het recht van de sterkste, zuiver de strijd om het bestaan van de betekenis. De deskundigen van de geest hebben nog weinig geleerd, je kunt je afvragen of we met het collectivisatie proces van de afgelopen dertig jaar niet aan het verdierlijken zijn. Mij dunkt dat het laatste inderdaad het geval is. Vaak, al te vaak heb ik in de psychiatrie te horen gekregen dat het in de jaren ’60/’70 slechter is geweest, maar precies het tegenovergestelde is het geval! Het is overigens maar een klein rekensommetje om uit te rekenen dat dit ook het geval is. Neoliberalisme is het beste middel voor de socialist gebleken; het middel om het individu naar zijn beeld te vormen. De gewilligheid van een psychiatrisch patiënt. Een socialist is niet te verbeteren. 

De psychiater  van het Psychiater van het Pieter Baan Centrum vertelde mij doodleuk dat ik tot de grond toe moest worden afgebroken om vervolgens weer helemaal opgebouwd te worden. Was u daar dan niet al in volle gang mee bezig dan? Was dat proces niet al in 2000 in gang gezet? Is de rapportage van uw eigen Pieter Baan Centrum daar zelf niet het levende bewijs van, immers hoeveel juridische waarde heeft dit document? Het enige geluk dat u heeft is dat ik zelfs na acht advocaten en de Orde van Advocaten de advocatuur nog niet zover heb kunnen krijgen dat de rechter de wet dient toe te passen. U enige geluk is dat ik nu in de goot van de dakloze zit omdat de advocatuur weigert te doen waarvoor de belastingbetaler betaald, namelijk de belangen van de cliënt behartigen! De samenleving betaald daar geld voor, u wordt daarvoor betaald! Misschien is de rol van de advocaat wel het meest schokkende wat ik heb meegemaakt, vooral in de gevangenis en kliniek, en als ik er na 2008 niet meer was geweest dan was dit vooral de schuld van de advocaat. De advocaten Ferschtmann en Osinga kunnen zeker de scherp geslepen tandenborstel herinneren, dat soort zaken doe ik voor het plezier.

We hebben een strafdossier over alle zaken wat ik gedaan heb, er staat niets beschreven over wat de ander heeft gedaan. Opmerkelijk nietwaar! Alles wat ik gedaan heb kwam gewoon uit de lucht vallen. Er zijn nooit getuigen opgeroepen terwijl er veel viel aan te merken over het verhaal van de tegenpartij. Het verweer van advocaat Pieter van der Kruijs in hoger beroep verteld alles over het verweer van de advocaat; een schijnproces als middel tot psychiatrische behandeling. Ik weet niet of een rechter daar ooit goed bij stil heeft gestaan; het middel dat gebruikt wordt lijkt verrassend veel op een schijnexecutie, vraag aan die mensen hoe zij dat hebben ervaren. Ik moest tot op de grond toe worden afgebroken, je kunt niet anders vaststellen dat ze dit zeer serieus hebben genomen. Hoe duidelijk kan het zijn dat sociale uitsluiting van meet af aan ten grondslag heeft gelegen aan deze zaak? Hoe duidelijk kan dat zijn? Hoe duidelijk kan het zijn dat het beroven van de materiële behoefte, het feit dat ik dus tot dakloze ben gemaakt, onderdeel is van psychiatrische behandelen, geweldig socialistisch nietwaar? Vertel mij hoeveel waanzin er verborgen zit in de Rede? Rechter Wijers-van der Marck heeft iets te verbergen als tegenreactie zal ik in verborgenheid leven, ik heb niet zoveel problemen om mijn verlies te pakken, uiteindelijk is alles mij tot nut. De rechterlijke macht schiet met een kanon op een mug, geven vervolgens de mug de schuld voor de enorme ravage die ze daarmee hebben aangericht; vertel mij, hoeveel waanzin zit er in de Rede? Ik heb bijna twintig jaar lang in waanzin geleefd als onderdeel van behandeling; hij moet de regie uit handen geven, dient zich aan ons te onderwerpen: u bent zwarte piet en u willen we niet, of u nu racistisch bent of niet. Wat heeft Rede en bewijs daarmee van doen! Het sinistere van de rechterlijke macht is dat er velen wegen zijn om te straffen, leed toe te brengen, ze zijn alleen niet verordend in wetgeving, wat doet wetgeving ertoe!

Hoeveel waanzin zit er in het redelijke verstand om te denken dat de rechter het dossier niet kan afsluiten? Hoeveel waanzin zit er in het hoofd van een jurist? Heeft wetgeving er de afgelopen twintig jaar iets toe gedaan? 

Men lijkt te vergeten dat wat bij zichtbaar en bewijsbaar is een probleem is voor iedere burger; een overheid dat opereert als ‘Het Proces’ van Franz Kafka, waarin de deskundigen, de bevoorrechten in de samenleving, het gerecht nabootsen van het Proces van Kafka. Sta tien minuten stil bij juridische ongelijkheid die het ambtelijk gespuis heeft gecreëerd; het is mogelijk in dit georganiseerde Nederland dat je psychiatrisch behandeld wordt zonder dat je de behandelaar of multidisciplinair team kent. Ze nemen beslissingen over jou, zonder dat je weet hoe, wat, waar, waarom, en wie. En als de advocaat overtuigd wordt dat je dient mee te werken, krijg je van de advocaat een mes in de rug! Acht advocaten! Een klachtenregeling bij de Orde van Advocaten heeft niet geholpen, een schijnexecutie kreeg ik er voor terug. Het ergste wat je in deze situatie kan overkomen is dat je je eigen rechten goed kent, om niet door te draaien van frustratie kun je in dat geval beter je rechten niet kennen, of misschien was het beter geweest dat ik de aangeslepen tandenborstel had gebruikt; hoeveel anders had de situatie eruit gezien als ik wel een slachtoffer in die periode had gemaakt, met zekerheid kun je stellen dat in dat geval de media wel in dit spel betrokken was geweest. Media, media, waar was u al die tijd? Op zijn minst opmerkelijk dat het bedreigen van een reclasseringsambtenaar beloond wordt met het ontbreken van de media, is er iets te verbergen?

Het panopticum, wij zien u, maar u ziet ons niet; ik hoef niets te zien, stekeblind mag ik zijn, ik hoef maar één ding te weten, uw bedoelingen, dan volgt het middel-tot-doel vanzelf, wat heb ik met causaliteit van doen, dat is iets voor achteraf.