Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 27 december 2020

Het is toch echt waar, het leven wordt amusant wanneer alles je tot nut wordt, zowel de positieve als negatieve ervaringen in het leven. Wat het leven zo amusant maakt zijn juist de mensen die bevoorrechte posities hebben in de samenleving; macht hebben is één ding, macht op effectieve en goede wijze inzetten is twee. In 2001 had justitie kabouter reclasseringsambtenaar Jan-Arie van Weelie op deze zaak gezet, hij kon wel even zijn macht tonen; Richard, het is als Israël, de Joden en de Palestijnen. als een partij zich overgeeft , dan is het weer vrede. Als jij je nu overgeeft, jij de regie uit handen geeft, jij de wapens neerlegt. Ik was vastgezet op basis van valse beschuldigingen waarvan de regie werd gevoerd door gedragsdeskundigen, u hoort het goed deskundigen, tot aan rechter Wijers-van der Marck zijn achter de rattenvanger van Hamelen aangelopen. Amusant toch! Laten we eerlijk zijn; willen in de eerste plaats hoge functies om macht. Rechters, psychologen, advocaten willen macht, worden geil van macht. Persoonlijk eigenbelang, bewust of onbewust. Ik lieg er niet om ik houd van macht, of liever gezegd mijn macht uitdrukking geven aan de wereld om mij heen. Ik wil vorm geven aan de wereld om mijn heen, mijn persoonlijke levenssfeer, en als rechter Wijers-van der Marck binnen mijn invloedssfeer komt van mijn persoonlijke levenssfeer, dan trap ik zelfs de rechter er weer evengoed weer uit, al moet ik een leven lang wachten alvorens het koude kille monster de Staat uit mijn leven is. Laten we wel zijn, onze persoonlijke levenssfeer is het enige plekje vrijheid wat we hebben, het enige plekje waar jezelf vorm kunt geven en je eigen waarden en normen kunt doen laten gelden. Grenzen stellen aan je eigen persoonlijke levenssfeer is geen gemakkelijke opgave in een wereld van ten-tonele-brengers die bepaald niet overspannen geraken van hun eigen leugens, manipulaties, list en bedrog, achterklap en al die zaken die ze een ander verwijten. Het is wonderlijk als ik mijzelf bedenk dat die ambtenaren die regie voeren over deze zaak niet zelf een keer kotsziek worden van hun eigen gedrag. Het is kostelijk, vermakelijk om te zien hoe deskundigen twintig jaar lang webben zitten te spinnen en zelf steeds verder verstrikt raken in hun eigen gesponnen webben. Evolutionair staan deze deskundigen lager dan de spin, zelfs een spin is niet zo stom om verstrikt te raken ik het eigen gesponnen web. 

Het is zonder meer waar dat ik als dakloze mijn vrolijkheid heb teruggevonden, dat ik gelukkig kan zijn met niets, de kleine dingen in het leven weer kan waarderen. Juist in deze positie is er ook een vorm van heling, herstel in het vertrouwen in de mens, het echte geven, het echte om-geven kom ik in de straten vaak genoeg tegen, menselijkheid zit in ieder mens, de vraag is hoe dit uit de mens gehaald wordt? Strikt genomen had in 1935 meer dan de helft van de Duitsers in klinieken moeten zitten, wat maakt het dat een mens slecht wordt? Wat maakt het dat ambtenaren in deze tijd slecht zijn, vals? Een vreemdsoortig perspectief houden ze er in ieder geval op na. Wat alles extra kostelijk maakt is dat dit alles wordt gelezen en staan zelf als de bokser in de ruimte in het luchtledige te slaan. Waar moet deze macht haar uitdrukking vinden? In de bijkomende schade waarschijnlijk, ik denk aan bijvoorbeeld mijn ex-partner Annelieke Bennink, hoe ik ook over haar mag denken, ze is voor het leven beschadigd door deskundigen. Ik denk bijvoorbeeld aan nu mijn ex-partner Terry Pont, ik heb geen andere keus meer dan in mijn vertrouwde eenzaamheid te vluchten; ik ben gestoord omdat deskundigen hun aangebrachte schade niet meer correct kunnen afhandelen. Totalitarisme, me dunkt dat we daar een volledig verkeerd beeld van hebben, elk samenlevingsverband heeft zijn totalitarisme; de individuele gevallen, de bijzondere situaties bepalen het totalitarisme, het totalitarisme aan de marges van de samenleving, de vertrapte en vernederen, alleen de Rus had de bijzondere gave de mens met woorden te schilderen. Dertig jaar lang ook ik dat alles goed in Nederland goed was geregeld; bekijk de werld maar eens door de ogen van een psychiatrisch patiënt die in conflict komt met de gevestigde macht.