Over taal in wetenschap, media en filosofie

Sociale uitsluiting

Mijn zaak met de Nederlandse Staat, justitie en reclassering is begonnen toen tante Alie van Ede en mijn ex-partner Annelieke Bennink achter mijn rug om contact hadden met de behandelend psycholoog de heer Wullink. Ook in de periode tussen november 2000 en mei 2001 was de politie, openbaar ministerie op deze zaak betrokken. In die periode was er geen contact tussen mij het sociaal netwerk meer, behalve dan verontwaardiging. Het geval wil dus dat deze psycholoog tussen de communicatie zat tussen mij en mijn ex-partner Annelieke Bennink. Het probleem was alleen dat ik geen relatie wenste te herstellen en dat voor mij de wegen definitief gescheiden waren. Deze keuze had weinig met de vechtscheiding van doen, een vechtscheiding dat ontstaat omdat anderen met de relatie bemoeien. Als er een ding is wat ik toen al geleerd had; bemoei je nooit en te nimmer met de relatie van een ander, welk oordeel je daar ook over mag hebben! Die situatie heeft de reclassering overgenomen en bleef dus staan tussen de communicatie tussen mij en ex-partner en familie staan. Dat heeft men volgehouden tot op de dag vandaag!  Nooit, maar dan ook nooit heeft mijn ex-partner Annelieke Bennink en familie contact opgenomen door een brief, een mailtje of een telefoontje. In het begin heb ik het zelf nog geprobeerd, maar net als het Milgram experiment, de mens is erg goedgelovig als het gaat om autoriteit en gezag, de mensen met de witte jassen. Het lijkt mij moeilijk vol te houden dat eigenbelang van rechter Wijers-van der Marck, advocaat Pieter van der Kruijs, officier van justitie van Holland daarin geen enkele rol speelt. Men is gepikeerd dat ‘een leugentje om eigen bestwil’ niet werd geaccepteerd, en dit leugentje om eigen bestwil werd door het sneeuwbaleffect na twintig jaar een lawine. Ik ben dakloos geworden, heb jaren te kampen gehad met post traumatische stressstoornis door toedoen van het justitieel apparaat. Door de rechter Wijers-van der Marck loop ik nu dakloos in Arnhem rond. Een ervaring dat mij overigens prima bevalt, nu er niets meer is heb ik alles.

Advocaten zijn er om de belangen van de cliënt te behartigen. Zo heb ik een tijd lang twee advocaten van het advocatenkantoor van Britta Böhler gehad. Hetzlefde advocatenkantoor dat de rechten van de moordenaar van Pim Fortuijn heeft behartigd. Ik heb ongeveer dezelfde tijd vastgezeten als Folkert van der Graaf, waarvan de advocaten in de ene geval een eerlijk proces noodzakelijk, in het ander geval vindt men een eerlijk proces niet nodig. In een het ene geval is er sprake van moord op een politicus, in het andere geval het bedreigen van een reclasseringsambtenaar. Mijn zaak was niet belangrijk, ik kreeg  twee jonge advocaten, de heer Ferschtmann en Jouke Osinga. Zoals het in de wereld van justitie gaat is Jouke Osinga momenteel officier van justitie. Zoals iedereen weet is Folkert van der Graaf van het hele gebeuren van justitie af, ik heb te maken met een situatie dat justitie een dossier niet kan sluiten, een zaak dat sinds 2001 lopende is!!! Ik word dus een bijna twintig jaar gestraft. Ik ben sinds 2012 vrij, ik niets meer en niets minder dan te proberen mijn eigen leven te leiden, mijn eigen weg te gaan en mijn leven op poten te zetten. Ik ga begin volgend jaar emigreren naar Zweden  omdat justitie blijkbaar geen andere keus heeft om mijn leven zuur te maken en dat terwijl ik gewoon met rust gelaten wil worden. Sinds 2002 heb ik openlijk de vraag gesteld wat men bedoeld met behandelen, het blijkt dat je in Nederland daar geen antwoord op krijgt. Er zijn voorschriften en regels, voor het strafrecht zijn er wetten en regels, ten aanzien van psychiatrische behandelingen zijn er regels, ze worden alleen niet opgevolgd en het probleem waar iemand mee te maken kan krijgen is dat je niet weet wie de behandelaars of multi-disciplinair je van doen hebt.