Over taal in wetenschap, media en filosofie

dagboek 17 december 2020 corona

Er is een nieuwe lock down ingegaan en de enige mens die er het minst mee geconfronteerd wordt is de dakloze. Voor de dakloze verandert er vrijwel niets. ‘We zijn nooit modern geweest’, een symmetrische benadering van de wetenschap is wat Bruno Latour voorstaat, maar met welke middelen? De grootste illusie van vandaag is de wetenschap zelf; de illusie dat we ten opzichte van bijvoorbeeld 10.000 jaar geleden verandert zouden zijn. Tribalisme is het aard van het beestje en aanschouwt haar imaginaire ordes voor waarheid. Maar aan den lijve heb ik kunnen ondervinden dat waarheidsvinding van ondergeschikt belang is, de kudde bijeen houden, het gezag versterken. Een overbodig boek is het boek Il principe van Machiavelli; het is niet zo hoe gezag zou moeten handelen, het handelt zo, het geeft alleen maar uitdrukking zoals er gehandeld wordt. Volg uw instinct en Machiavelli verteld wat u doet.  

Ook voor het geschreven schrift waren er calamiteiten waaruit imaginaire ordes ontstonden, maar daarin is natuurlijk wel een groot verschil met de moderne tijd. De moderne tijd is als geen ander in staat om een veelheid aan imaginare ordes te genereren. De imaginaire orde wetenschap, bureaucratie, politiek, economie, zorg, rechtsspraak en er zijn er nog wel meer. Grondwettelijk hebben de kerken en moskee meer rechten dan de ander, imaginaire, menselijk, al te menselijk. Geef mij één logisch argument daarvoor? Omdat de grondwet dit zegt? Sinds wanneer zegt het imaginaire ons iets? De bevoordeling van religie is op grond van religie; de grondwet is religie! De grondwet is religie, de wetsboeken zijn de bijbels, zoals de bijbel is van het christendom. Wanneer leert de mens haar fantasie op de goede wijze in te zetten?

Wat in ieder geval vaststaat is dat in collectief verband we het religieuze nooit zullen overkomen, we zullen in collectief verband religie in de mens nooit kunnen overstijgen, het religieuze is immanent in het natuurlijke zelf. Iedere evolutiebioloog zou dat eigenlijk kunnen weten. Er is geen noodzakelijk verband van hoe we zouden moeten zijn. Dat we dit anders ervaren is omdat het instinct zelf nog zelf in de overlevingsmodus is, nog steeds is men aan het overleven, feit is dat ik met minilaptop alles kan doen wat ik wil en met de lieve zorg van de vrijwillige daklozenzorg geen moment hoef te denken hoe ik zou moeten overleven. Ik verlang naar het moment dat ik de kleine armoede in mijzelf ga waarderen. Als de reclassering na detentie geen actie had ondernomen via mijn werk de VBI Huissen, dan had ik daar waarschijnlijk daar nog gewerkt, alles is mij tot nut, hier ben ik de reclassering  en de rechterlijke macht dus echt dankbaar voor! Ik moet er niet aan denken dat ik daar nu nog gewerkt had. Deze weerstand heeft mij zoveel gegeven.

De enige kennende is de waarzegger, de waarzegger wordt meestal gerepresenteerd door de vrouw, representatie van de scheppende natuur. De voorspellende kracht, het voorspellen van het gedrag van materie, daarin ligt het kennende besloten. Hoe ik oordeel, de onvoorspelbaarheid is het belangrijkste uitgangspunt hoe ik deze crisis benader. Het kuddedier redeneert andersom, uitgaande van de zekerheid, uitgaande van de eigen overtuigingen. Waar dien overtuigingen biologisch voor? De strijd om het bestaan van de betekenis? Als u zo zeker bent, geef mij dan uw glazen bol! Moet ik meer reden hebben om mij juist niet afhankelijk te maken van de daden van het collectief? De middelen zijn erger dan het kwaad, altijd als de angst regeert, blijken de middelen altijd erger te zijn dan het kwaad, middelen die neergelegd worden bij de jonge generaties en wij die verontwaardigd zijn als deze jonge mensen vrij willen zijn. Ik kom er voor uit, ik kots op de Zwitsers levensgevoel generaties! De generaties die het meest vrijheid hebben genoten hebben hun eigen kinderen tot slaaf van henzelf gemaakt; de generatie van nix, de generatie die hun vrijheid alleen af kunnen meten aan het collectief, de samenleving zelf, hoe moet je deze jonge generatie nog vertellen dat de scheppende vermogens in hun zelf besloten ligt? ‘Alles wat de vrouw verkeerd doet moet aan de man verbeterd worden, want de man vormt zich een beeld van de vrouw en de vrouw vormt zich naar dit beeld’. Alles wat de jongere generaties verkeerd doen moet verbeterd worden aan de oudere generaties, want de oudere generaties vormen zich een beeld van de jongere generatie en de jongere generatie vormt zich naar dit beeld. Maar ja, een jongere generatie dat opstandigheid botviert met verboden bos feesten; de generatie van nix. Laten we eerlijk zijn Pinokkio Rutte beweert dat jong en oud het samen moeten doen, wat wil zeggen dat jong hun vrijheid voor de ouderen moeten opgeven, maar voor het christelijk en islamitisch gespuis maken we een uitzondering? Kom op jong medemens, wordt wakker, dit valt niet meer uit te leggen! In tijden van crisis komen de scheppende vermogens van de mens naar boven, een bewijs dat deze corona virus allesbehalve een crisis is. Hoeveel hysterie hebben we de afgelopen jaren al niet over ons heen gehad?

Een goede leraar tilt zijn leerling boven zichzelf uit, een middelmatig leraar drukt zijn leerling naar beneden. Mijn moeder was zeker geen goede leraar, maar de instinctieve wil om mij boven haar uit te tillen, geen intellect dat daar tegenop kan. Er is een bijzondere overeenkomst tussen mij een Friedrich Nietzsche, beide zijn we opgegroeid tussen de vrouwen. De laatste weken heeft mij dat aan het denken gezet wat dit met mij heeft gedaan, want eerlijk is eerlijk, om Nietzsche te begrijpen hoefde ik hem op veel punten niet te lezen, de ideeën waren al aanwezig. Laten we ook nog een zelfde soort zuster hebben, de een verkocht de ziel van Nietzsche aan de nazi’s, de ander aan justitie Nederland. Je wordt wat je bent? Ook ik heb een christelijke opvoeding gehad, ook ik was het oogappeltje van de familie, wat werd er van mij verwacht? In ieder geval niet wat ik ben geworden! Mijn moeder had een goede sterke wil maar wist niet wat er van mij zou moeten worden. Ergens op mijn zeventiende op een zonnige dat achter in de tuin, ik hoorde mijn moeder tegen mijn zuster en tante zeggen; ‘ik ben veranderd’. Dat was ze zeker, ik zag dat haar wil gebroken was. De kunst van de hulpverlening is hulp te bieden zonder dat je iemands wil breekt, een hulpverlener dient een kunstenaar, politicus en wetenschapper tegelijk te zijn; de kunst van het hulp verlenen heeft nog een lange weg te gaan.