Over taal in wetenschap, media en filosofie

Dagboek 12 december 2020

Gelukkig zijn, gelukkig blijven, geloven in eigen kunnen, je eigen weg gaan. ik wil hier zijn, ik wil dit meemaken. ik wil voelen dat je onder welke omstandigheden dan ook gelukkig en welvarend kan zijn. De kleine armoede, materiële armoede, de materiële armoede wordt ruimschoots gecompenseerd met het sociaal isolement, het alleen zijn, eenzaam zijn. Niet meer geconfronteerd worden met geestelijke armoede, niet meer geraakt worden, niet meer beïnvloed worden door stupiditeit. Het heeft een lange weg te gaan om vriendschap te sluiten met de grootste vijand eenzaamheid. De laatste keer dat ik bij Annemiek was, werd ik door idiotie getroffen, ik bedoel, het werd mij zichtbaar waar ik twintig jaar lang door getroffen wordt; mijzelf! Wat drijft mij mijn leven in handen te leggen van idioten, van mensen die de intelligentie hebben van een naaktslak, tegelijkertijd met hun willen het leven van de ander tot een vuilnisbelt maken? 

Als u onze straf accepteert zijn wij graag u bereid weer in de kudde op te nemen, dat is ongeveer het verhaal van twintig jaar geleden, heeft de rechterlijke macht in Nederland nu last van ernstige vorm van idiotie, of is er sprake van infantiliteit. Ik denk dat het laatste een logisch gevolg is van het leven van mensen die het altijd goed hebben gehad, natuurlijk is dat relatief, want zou ik het leven anders willen leven als dat het leven mij gegeven heeft? Daar ging het verkeerd nietwaar, ik had een gefrustreerde frigide uilskuiken als vriendin, een malloot als tante die haar leven lang nog niets goed gedaan heeft, en hij die het leven niet dragen kon, ikzelf, was in behandeling in de psychiatrie. Och jeeh, ze zouden mij wel even een lesje leren. Dat ging niet helemaal goed, dus het kille koude monster de Nederlandse Staat zal wel ‘even de regie overnemen’ en ervoor zorgen dat ik mijn straf zal accepteren door de straf te verzwaren. Dat noemen ze in Nederland ‘psychiatrische behandeling’. Na jaren achtervolgd te zijn door de reclassering, mijn leven verwoest door de gestapo van de Staat der Nederlanden, en zit ik hier als dakloze gelukkig te zijn, de wind in mijn kop, vol zelfvertrouwen, vol goed moed naar een nieuw avontuur, vol levenservaring, zonder de idiotie van de kudde.

in 2000/2001 loopt een behandeling finaal uit de hand Gestapo/reclassering Nederland zal dat wel even herstellen. En de goedgelovige trouwe burger legt het lot in de handen van een koud en kil monster, de bureaucratie van Nederland. Op aangeven van deskundigen in ons koude kikkerdeskundigen perspectieflandje wordt gevraagd om valse verklaringen bij de politie af te leveren zodat zijn Richard in de gevangenis kunnen helpen. Ik moet erkennen dat ik zelf nooit een goed gelovige burger ben geweest, en het laatste wat ik zou doen is wel valse verklaringen laten optekenen voor bureaucraten. Wat er ook gebeurd, dat zou ik zelf nu nooit gedaan hebben. Als je dan niet meewerkt heb je een paranoïde persoonlijkheidsstoornis. Vertrouwen! Erop vertrouwen dat de ander je niet zal benadelen, bereid zijn om afhankelijk te zijn van de daden van de ander, zelf niet weten en zich verlaten op de ander, Erop vertrouwen dat de ander eerlijk tegen je is. Zomaar wat definiëringen van vertrouwen. Hoe zou iemand dat grote en edele doelen nastreeft een kleinburgerlijke ambtenaar kunnen vertrouwen? 

Het is eigenlijk de eerste keer dat ik besef wat ik veroorzaakt heb, ik lach, ik ben een boosaardig mens, ik lach. Trekt de zon aan de maan, of trekt de maan aan de zon. De maan trekt verwaarloosbaar klein aan de zon zeggen de meesten. Verwaarloosbaar klein, verwaarloosbaar, als dat zo zou zijn zouden de natuurwetten niet kunnen bestaan; ik trek wel degelijk aan de wet, anders zou de wet der Staat der Nederlanden niet kunnen bestaan. Rechter Wijers-van der Marck je bent een koud en kil monster, maar misschien een beetje als mijn ex-partner, een gefrustreerde frigide uilskuiken, links gespuis.

Ik ben 52 jaar, om vanuit het niets nog een keer een leven op te bouwen, zelf, zoals ik het zelf wil, onder moeilijke omstandigheden; het schenkende, de schenkende natuur is onder de mens, het menselijke, het zal mij tegemoet komen, het is mij deze week al vaak genoeg op mijn pad gekomen.