Over taal in wetenschap, media en filosofie

Deze website die ik aan het maken ben is een website van invallende gedachten. Een website dat zich moet vormen, de vorm loopt op de inhoud vooruit, het leven vormt voor de wereld, het leven schept zichzelf voor de materie en wat schept drukt zich niet uit in de taal zelf, onzegbaar. Ook Nietzsche liep tegen de grenzen van de taal aan; heb je een deugd, laat deze onuitspreekbaar zijn, en zie, eenmaal uitgesproken, is het een deugd van de kudde. Ik ben 52 jaar, ik heb een leven aan levenservaring met het koude kille monster overheid, bureaucratie, ambtenaren, advocaten; maar het zijn mensen die zeiken en schijten en de mooie wereld lelijk maken. Macht hebben, dat kan je op alle mogelijke manieren overkomen, maar macht gebruiken om de wereld mooi te maken, om een positieve bijdrage te leveren aan de wereld, daar ligt mijn inziens de waarde van macht. Persoonlijk als ik geen positieve bijdrage meer kan leveren aan de wereld, dan houd ik ermee op, dan geef ik de macht uit handen, dan zoek ik mij een levenloos eiland in de oceaan, en bouw ik mijn groene eiland. Rechters, officieren van justitie, advocaten, reclasseringsambtenaren, psychologen, DESKUNDIGEN, kunnen al twintig jaar lang geen positieve bijdrage meer leveren aan de zaak waar ik ingerold ben. We leven in een deskundigendictatuur, wie de mens kent met zijn wetten en regels, weet ook waar de schoen wringt, weet dat we in een deskundigendictatuur leven, een totalitaire staat. 

Ik kom vandaag op het Kruispunt een organisatie dat voor een aantal uur op de dag mensen opvangt en voor eten zorgt. De sfeer is gemoedelijk, je merkt dat het een onafhankelijke organisatie is dat vanuit menselijkheid opereert. Het complete tegenovergestelde als Iriszorg dat een staatsorganisatie is dat een gevangenisregime heeft voor de dakloze. Gisteren was ik voor het eerst op het Kruispunt en direct is daar mijn telefoon gestolen waarschijnlijk iemand met een drugs problematiek. Vandaag is op het Stoelenproject mijn handschoenen gestolen. Mijn eerste ervaringen met de straat en moet dus zorgen dat ik alles goed bij elkaar houdt.

Vandaag zit ik hier op het Kruispunt tegenover een vrouw dat sinds maandag op straat heeft geslapen in Doetinchem. Ze is weggestuurd bij zorginstelling Iriszorg te Doetinchem en heeft sindsdien bij vorst buiten geslapen zonder slaapzak of iets. Mij viel direct op dat er sprake was van ernstige onderkoeling. Een nacht op de straat zou haar fataal worden. De onderkoeling had zij al de vorige nacht opgelopen, dus diegene die haar hebben gesproken in Doetinchem en haar hebben verzocht om naar Zevenaar of Arnhem te gaan, hebben ofwel niet geregistreerd dat er sprake was van onderkoeling, of er geen achting op geslagen. Feit is dat ze zwart heeft gereden van Doetinchem naar Arnhem (de wijze waarop ze het zei, daarvan weet ik dat het haar niet gewoon is te stelen, zwart te rijden) en dat er evengoed ik weet niet hoeveel redenen zijn waardoor ze niet op de plaats van bestemming had gekomen. Zij had per definitie nooit weggestuurd mogen worden, in dit geval was een nacht politiecel nog een betere optie geweest dan het risico op straat terecht te komen. Daklozen die dat registreren dat wat de hulpgever niet registreert, dat vind de hulpgever vaak niet leuk, want dat is beschamend, daar wordt dan ook zonder communicatie blijk van gegeven. Ik heb zelf veel voor de bouw gewerkt waarin veiligheid al sinds jaar en dag een belangrijk deel van het werk vormt. Strikt genomen was hier sprake van een bijna ongeval waarvoor protocollen en procedures zijn. Bijna ongevallen moeten worden vastgelegd. Dit vastleggen, dit bewijsbaar maken, dossier maken, werkt op beide op dezelfde wijze, alleen een ambtenaar heeft een grote vrijheid met het optekenen van waarheid. In de Rooyse Wissel heb ik een zelfdoding geval meegemaakt waarvan ik later in de krant vernam dat de deskundigen dit niet hadden voorzien

 

Na een uur zat ze nog te rillen, met zekerheid kan ik zeggen dat ze te maken heeft met ernstige onderkoelingsverschijnselen. ik heb de mensen hier duidelijk gemaakt dat ze onder geen voorwaarden nu de straat op kan. Nog een nacht om welke reden dan ook buiten zou ze niet overleven. Dat kan ik met zekerheid zeggen. Gelukkig kan ze vandaag naar een opvang bij Iriszorg.

Zelf sta ik momenteel elke dag op de reservelijst. Gezien de vorstregeling zal ik vanavond altijd onderdak krijgen, maar zodra deze regeling voorbij is, is het ook voor mij afwachten of ik ‘s nachts onderdak heb. Momenteel moet ik maar proberen op de vaste lijst te komen van het Stoelenproject om elke nacht een slaapplek te krijgen.

Vandaag heb ik besloten geen verdere poging meer te doen voor bijstand, maar mijn krachten te gaan gebruiken om geheel op eigen kracht uit deze situatie te gaan komen. Ik weet dat ik zeven levens heb waarvan ik er inmiddels een vier heb opgebruikt in mijn leven, maar elke keer is het mij gelukt om mijn leven weer op poten te krijgen. Zo erg als het nu is, niets meer hebben, is het nog nooit geweest, maar als ik mij bedenk hoe ik mij er na 2010 bovenop heb geholpen, dan weet ik dat ik dat nu weer kan. Zweden, dat is mijn doel, daar is de plek waar ik met een schone lei ga beginnen en waar ik buiten bereik van de Nederlandse justitie en reclassering.