Over taal in wetenschap, media en filosofie

Het koude kille monster de Staat der Nederlanden

Persoonlijk denk ik dat er een persoonlijk doel is in het leven, een doel een lange weg te gaan heeft, een weg zo lang dat dat deze op zichzelf niet tot nut is ten behoeve van het eigen lichaam:

‘Leer u zelf kennen’ is de hele wetenschap. – Eerst aan het eind van het leren kennen van allen dingen zal de mens zich  zelf hebben leren kennen. Want de dingen zijn niet meer dan de grenzen des mensen. (Friedrich Nietzsche, Morgenrood, eerste boek, paragraaf 48, Leer u zelf kennen)

γνῶθι σεαυτόν gnōthi seauton

Er valt veel te vertellen over het perspectivistische maar voor de wil tot weten is het van belang elk perspectief te ervaren, door de ogen te kijken van de ander. Ze heb ik door de ogen gekeken van de ‘psychiatrisch patiënt’ en nu ervaar ik de wereld, kijk ik door de ogen van een dakloze. Als ik kijk naar mijn eigen grootste angst dan is het de plek op aarde waar ik nu sta; ontheemd, beroofd van al mijn mogelijkheden, sociaal verstotene, en nu ik op die plek sta waar mijn angst zich voor wilde behoeden is de hemel helder en staat er een ijle koude lucht, de lucht van vrijheid. Een morgenrood gloort aan de horizon. Een boek voor iedereen en niemand, geen filosoof dat ooit begrepen heeft voor wie dit boek geschreven heeft. Ik zou het u zo kunnen vertellen, maar hoeveel kennis daarin ook besloten mag zijn alleen door het te ervaren kun je waarnemen wat het betekent om niemand te zijn. Om geheel de betekenis van de ander te zijn. En nu ik niets meer ben, is er niets meer dat mij er nog van kan weerhouden mijn dromen te leven, waar ik ook terecht moge komen.

De Nederlandse Staat is een imaginaire orde, een imaginaire orde dat aan dezelfde regels voldoet als aan bijvoorbeeld de imaginaire orde christendom. Net als bijvoorbeeld de Katholieken en de protestanten strijden om het bestaan van de betekenis van God, zo strijden het gepeupel in de tweede kamer om de betekenis van de Staat der Nederlanden. Maar er is een verschil tussen denken en doen, dat wat de ten-tonele-brengers denken staat in schril contrast wat ze doen; De Staat der Nederlanden, de imaginaire orde van een koud en kil monster! Maar laten we goed naar premier Rutte kijken, heeft Nietzsche geen voorzienend oog gehad, is de premier van de Staat der Nederlanden zelf geen gepeupel geworden. Rutte dat zegt; ‘zitten en je bek houden’. Is het een plebejische kant van premier Rutte, of is het de plebejer Rutte? Een kou en kil monster, dat is wat onze premier is, maar waar heb ik dergelijke woorden eerder gehoord, welk een echo uit het verleden heeft mij de toekomst voorspeld?

Friedrich Nietsche en het klimaat

In Arnhem is het de taak van het staatsmonster Iriszorg om daklozen op te vangen en te begeleiden. Daar kwam ik dus ook dan als eerste terecht. Tegelijkertijd moet je dan een bijstandsuitkering aanvragen bij de gemeente Arnhem.Warme mensen op de werkvloer, maar hoe en wie beslissingen over jou nemen, dat weet je niet. Mensen zonder gezicht; je bent een dossier, er worden lijnen uitgezet, er wordt een ‘behandelprocedure’ in gang gezet, maar wie daarover beslissen weet je niet. Ik maak dat al twintig jaar lang mee, en het blijft mij verwonderen, en het moment komt, dat heeft een lange weg nodig, dat je er niet meer boos om kunt worden. Dit is menselijk, al te menselijk. Sommige dingen hebben een lang weg nodig bij  Friedrich Nietzsche om de dingen zoals Nietzsche te zeggen; menselijk, al te menselijk, zeggen met een boosaardige doortastende lach. Want boosaardig ben ik, doortastend ben ik, en om de mens kan ik lachen, want ze zijn al te menselijk. Tien jaar lang heb ik zonder enige vorm van proces vastgezeten. Rechter Wijers-van der Marck weet dat, de advocaten weten dat, de gedragsdeskundigen weten dat, officier van justitie van Holland weet dat, mijn eigen familie weet dat, niemand die zich verantwoordelijk voelt. Ik ben mijn eigen advocaat, ik weet wat mijn rechten zijn, dat wist ik 20 jaar  geleden al. Ik ben mijn eigen heelmeester, die weg ben ik nog aan het bewandelen en met grote verwondering kan ik kijken naar ambtenaren en advocaten die met groot gemak de wet aan de kant kunnen schuiven door achterkamertjespolitiek. Het lachwekkende wel is dat de ambtenaar bureaucratisch genoeg is om te beseffen dat het dossier niet gesloten kan worden. Denk je in, ongeveer alle wetten die gebroken konden worden, of naast zich neergelegd zijn, zijn gebroken, maar het dossier kan de ambtenaar niet sluiten! Hoeveel kronkels en monsterlijk gezever bevindt er zich niet tussen de oren van een ambtenaar? Nu begrijp ik dat wel, ze hebben te maken met mijn familie, mij ex-partner en nog andere mensen, maar als je zo lang als dirigent en aangever zo lang tussen mij en deze personen, de ander van nep nieuws hebt kunnen voorzien die dat ook geloven, dan zou je toch met een smoes ook dit dossier kunnen sluiten? Of toch niet, het zou maar eens zo kunnen dat er toch weer contact ontstaat tussen bijvoorbeeld mij een familie? Mensen zijn kuddedieren, wij leven in de illusie dat we woorden en beelden autonoom en uit onszelf produceren, helaas is dat niet het geval. Ik was deze week aan het chatten met mijn vriendin Terry. Tussen de bedrijven door zag ik dat ze contact had met een vriendin Annemiek. Ik zag dat omdat ik Annemiek goed ken en wist waar de woorden van Terry vandaan kwamen. Een dag later ging ik naar Annemiek omdat ik geen slaapplek had. Ze ging weg en later kwam ze terug en was ze van gedachte veranderd. Wat ze echter niet vertelde was hoe ze tot dit besluit was gekomen. Ze had mij evenmin verteld dat ze bij Jan op bezoek was geweest, ze zou ergens een hond gaan uitlaten, maar voor dat ik weg ging wist ze mij wel te vertellen dat Jan had gezegd dat ik hard genoeg was om mij te redden. Menselijk, al te menselijk. Dit soort gedrag is ons zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat we er geen vragen of grenzen bij stellen, meestal gaat dit onbewust. Maar juist bij een ambtenaar, een rechter of een gedragsdeskundige, een deskundige, is deze vraag zo relevant, want elke invloed die je uitoefent dient in positieve zin te worden uitgedrukt. Als je mij psychiatrisch wilt behandelen dan moet de invloed binnen de sociale relaties van positieve aard zijn, relaties moeten beter worden. Zo bijvoorbeeld ook de relatie met mij en mijn familie. Zwart op wit, staat op de proces verbalen die mijn tante Alie van Ede bij de politie heeft op laten maken, welke invloed de rechter Wijers-van der Marck, de advocaat Pieter van der Kruijs, de officier van justitie van Holland, reclasseringsambtenaar Jan-Arie van Weelie welke invloed deze ambtenaren hebben uitgeoefend op de familiaire relaties. Zwart op wit, een advocaat heb ik niet nodig, maar probeer maar eens een rechtszaak aan te spannen zonder advocaat. Er bestaan geen instituties, alleen menselijke relaties, je kunt niet boos of verontwaardigt zijn op instanties, je hebt altijd met mensen van doen, mensen die bepalen en besluiten nemen. Evenmin bestaan er geen wetten en regels, er bestaan alleen menselijke relaties, mensen bepalen procedures, mensen bepalen of wetten en regels worden opgevolgd en of er recht wordt gedaan. En wat hebben de ambtenaren van de instanties gemaakt? Uitvoerende en besluitvormende mensen zonder gezicht, spoken die je als het  gerecht van Kafka kunnen blijven achtervolgen.

Ik heb tien jaar vastgezeten, zonder vorm van een eerlijk proces. Na acht jaar kwam er een omslagpunt, ik kon niet langer worden vastgehouden. Een omslagpunt waarin de rechter, de advocaten, de reclassering, tbs kliniek De Rooye Wissel en openbaar ministerie in overleg moeten zijn geweest. Het was een symbolisch omslagpunt, een omslagpunt wat de agressie en wreedheid van justitie weerzinwekkend blootlegde; Afgevoerd worden met groot overmacht naar een isolatiecel en op dwangmedicatie gezet worden. Niet omdat men medicatie belangrijk vond, maar omdat isolatiecel en dwangmedicatie een strategie betrof, een frapperingmethode, een overrompelingsmethode. Ambtenaren hebben onderling overleg gehad over deze methode, hebben overleg gehad ‘hoe’ ik weer op straat gezet moest worden, hebben overleg gehad ‘hoe’ er na detentie gehandeld moest gaan worden, het beleid werd tijdens de detentie al uitgestippeld. Het panopticum, wij zien jou wel, maar jij ziet ons niet. Iedereen in Nederland weet dat premier Rutte een leugenaar is, waarom zou je denken dat het onder Rutte in de ambtelijke molen anders zal zijn? Het lijkt mij volstrekt helder dat de heer Rutte dat afbeeldt dat wat er in het hele bureaucratisch apparaat werkzaam is.