Over taal in wetenschap, media en filosofie

Nietzsche's monisme

Het is moeilijk inzicht voor mij te krijgen waar Friedrich Nietzsche zich op dit punt bevond, maar het is niet de bedoeling eeuwig leerling van Friedrich Nietzsche te blijven.

(citaat – Also sprach Zarathoestra)

Het probleem van dualisme en monisme is dat we te doen hebben met twee verschillende taal, betekenissystemen. Een monist en een dualist spreken twee verschillende talen, bewegen zich in twee verschillende betekenissystemen met als consequentie dat ze niet verstaanbaar voor elkaar zijn. Persoonlijk denk ik dat Friedrich Nietzsche een andere reden had om het idealisme, Platonisme af te wijzen, dan algemeen wordt aangenomen, want wil je een monistische spreekwijze ontwikkelen, dan zul je het hele idealisme en metafysica te boven moeten zien te komen. Friedrich Nietzsche spreekt in Also sprach Zarathoestra over de achterwereldisten. Het is bijzonder naïef te menen dat monisme uit ‘ideeën’ bestaan. Het is een dualist niet bij te brengen dat deze naïviteit als ontstaat bij de oorsprong van het woord ‘idee’, het Platoons idee zit diep geworteld op de wijze hoe wij naar de wereld kijken. Friedrich Nietzsche keek dan ook letterlijk met heel andere ogen naar de wereld:

(citaat – Also sprach Zarathoestra)

Past als je het hele idealisme uit het denken vernietigd (vernietigen is scheppen – De vrolijke wetenschap) kun je met monistische ogen naar de wereld kijken. (kritiek op de kritiek als Nietzsche als laatste metafysicus). Generaties aan academische filosofen hebben Friedrich Nietzsche de ‘laatste metafysicus’ genoemd en dus niets van Friedrich Nietzsche begrepen. Als je vanuit een idealistisch gezichtspunt Friedrich Nietzsche beschouwd, dan is het logische gevolg dat je Friedrich Nietzsche als een laatste metafysicus opvat, dat betekent echter dat de dualist nooit door de ogen van Friedrich Nietzsche hebben gekeken. Beter hadden deze idealisten en metafysici het logisch argument van de metafysica kunnen onderzoeken om te ontdekken dat dit logisch argument aan alle kanten rammelt (link – weerlegging van de metafysicus)! De hond en de kat kwispelen hun staart om verschillende redenen waardoor ze elkaar niet verstaan. Een dergelijke verstandhouding heeft de idealist en Friedrich Nietzsche eveneens. Het probleem waar Friedrich Nietzsche mee van doen had, is hetzelfde probleem waar ik nu nog steeds meer geconfronteerd wordt, namelijk dat de taal zelf dualistisch is!

(Evolutie van de dualistische spreekwijze – vb islam/Verlichting – Kant/Hegel)

(opheffen van de ware wereld is opheffen van de schijnwereld)

Wat ik nu wil betogen is dat het hele dualisme het gevolg is van een mannelijke spreekwijze, door mannelijke dominantie, we zijn als mensen uit een mannelijk dominant dier geëvolueerd en ik denk dat daarmee de oorsprong van het ontstaan van dualisme is verklaard, het principe van geest en lichaam, geest en natuur. (link – de vorm loopt op de inhoud vooruit). Een ander groot misverstand is dat Friedrich Nietzsche niet systematisch te werk is gegaan, geen systematicus was. Ik denk eerder dat het tegenovergestelde het geval is, namelijk dat de beoefenaars van Friedrich Nietzsche ‘de rode draad’ nooit hebben kunnen ontwaren. Ik moet daarbij toegeven dat als de rode draad bloot ligt er stapels en stapels teksten zijn waarvan ik de gedachtegangen niet in met die rode draad in verband kan brengen maar die er vast wel zullen zijn.

(De hedendaagse filosofe is een man! Vertel mij namelijk op welke vrouwelijke bronnen de filosofe haar vrouw-zijn kan bouwen? De vrouw heeft immers in het geheel geen deel gehad aan de geschiedenis van de westerse filosofie!)